
Bir kitapta okumuştum, yazar okuyucularına soruyordu "eğer yeterli Cesaretiniz olsaydı yapacağınız ilk şey ne olurdu?" diye.. durup düşünmüştüm.. yeterli param ve zamanım olsa neler yapabileceiğimi biliyordum, peki ya cesaret? Onu hiç düşünmemiştim. Başladım düşünmeye iki buçuk saatin sonunda ne yapacağımı bulmuştum. Sırt çantamı alıp, okulu bırakıp, İstanbul'a giderdim.. Tabi öyle bir cesareti kim kaybetmiş ki ben bulayım?!
Cesaretsiz olmamız aslında yaşadığımız hayatın ne kadar düzenli olduğuna dair bir işarette olabilir, bir anlık cesaret yüzünden çıkabilecek kötü sonuçları düşünür ölçüp tartar ve o işi yapmamayı uygun görürürüz. Peki bu kadar dikkatli, herşeyi ölçüp tartarak hayatı yaşamaya hayat denir mi? Robottan bir farkımız kalırmı? Bence kalmaz, sadece hislerimiz bizi robottan farklı kılar..hoş onuda cesaretsizliğimiz yüzünden yavaş yavaş kaybediyoruz..kendi adıma konuşmam gerekirse ben tam bir odun'a dönüşüyorum..
Günlerdir hep bunları düşünüp durdum..O yüzden bugün uyandığımda bir karar aldım, alışılmışın dışına çıkacaktım ve kalktım geldim kuaförüme. Kahkül kessemmi diye daha düşünmeden cesaretim benden önce "Kahkül keselim!" Diye ortaya atıldı, ve kestik! Şu anda farklı bir insana bakıyor gibiyim aynada, ama daha mutlu.. Ego'mun tavan yaptığınıda söyleyebilirim, cesaretimi kullandım ve sonucuda bence gayet güzel oldu.
Peki siz ne dersiniz?? Bir adım atıp cesaretinizi kullanacakmısınız? Yoksa hayatınıza kaldığınız yerden rutinden çıkmadan devam mı edeceksiniz? Hayatınız "kahküllü" mü? Geçecek yoksa "kahkülsüz" mü?
Ve şunuda söylemeden geçemeyceğim, Bir kız eğer saçında bir değişiklik yapmaya karar vermişse bu hayatındada büyük bir değişiklik yapmaya karar vermiş demektir.
Bende de bir değişiklikler var bu ara, kahkülle başladım, bu gazla devam edersem okuluda bırakırım, o yüzden, eğer olurda beni bir gün yolda elimde gitarla dilenirken görürseniz hiç şaşırmayın..benden söylemesi..
No comments:
Post a Comment