Yine Saçımı Mavi'ye Boyatamadım..

Olmadı.. Yapamadım.. Ben yine bugün saçımı mavi'ye boyatamadım.. 

Bir değişiklik ihtiyacı hissediyorum yine, ne yapsam ne yapsam diye düşünmeye gerek yok yani en büyük değişiklik saçlarda biter, yok.. En fazla kahkül kestirebildim, oda aylar önceydi.. 

Bugün yine gittim kuaförüme belki saçımı mavi'ye boyatırım diye... Yok yapamadım, değişik bir fön şekli bile deneyemedim. Sordu kuaförüm nasıl çekelim diye şöyle havalı farklı birşeyler diyemedim direk düz diye atıldım. Hayır ne var yani farklı bir şekilde fön çektirsem. Yok onu bile yapamadım. Aylar önceki yazımda artık bir sürü değişiklik yapacağım demiştim, şu anda sanki o yazıyı ben değilde başkası yazmış gibi, o derece kendimde o yeni bir değişiklik cesaretini bulamıyorum.

 O yazıyı yazarken ki kafamı verin bana! Ya ben çok yorgunum bu aralar, ya da bilmiyorum, olgunlaştımmı ne?!?!?!? Yok oda imkansız. Yaz tatilime başladım ama bütün gün sadece yemek yeyip televizyon izliyorum, herkes geziyor ben boş olduğum halde sadece evde oturuyorum. Bazen kendimi o filmlerdeki alkoliklere benzetmiyorumda değil hani, tek farkımız onların elinde bir jack bende ise nescafe gold. Aynı sabahtan akşama kadar pijamalarla oturmalar, yemek yemeler.

 Bugün aradım taradım, kafamın içine girdim, egolarım şişirdim, kendime o gazı vermeye çalıştım ama yok..Ben bünyemde cesaret denilen varlığı bulamadım, bir yerde satılsa ya bu cesaret denilen mendebur, bir şişenin içine koysalar, söz parası ne ise fazlasıyla vereceğim! Verin bana bu cesareti be kardeşim, ben saçımı maviye boyamak istiyorum, koltuktan kalkmak istiyorum, nerde akşam orda sabah yaşamak istiyorum! İstemek yapmanın yarısıymış, kim demiş, bunu söylerken neyin kafasındaymış? Neyse, dizim başlıyor, yanınada bir tantuni söyleyim kuru kuru gitmez bide ayran açayım bari. Üstünede künefe yerim..

Diyceğim o ki, ben yine saçlarım Mavi'ye boyatamadım..

Kardeş Dediğin..

Kardeş dediğin insan'ın hiç bir zaman seçme şansı olmayıp hayatına dünyadaki en büyük hediye olarak giren tek varlıktır..

Gülerken birlikte güldüğün, ağlarken birlikte ağladığın..
Karşılıksız, birbirlerinin arkasında olan..
Karşılıksız, birbirlerini ölesiye seven..

Kardeş dediğin her zaman yanında olan, hiç bir şeyden gocunmadan gerekirse kendi hayatı pahasına birbirini koruyup kollayan..

Kardeş dediğin bir elmanın iki yarısı.. Birbirini tamamlayan, bir kardeşin eksiğini diğeri kapatan..
Her ne olursa olsun yanında olan, iyi günde kötü günde..

İnsan'ın kardeşim dediği dostuna bile anlatamadıklarını rahatlıkla anlatabildiği varlıktır kardeş dediğin..

Kardeş dediğin gereğinde hatalar yapmasına izin verdiğin ama sonrasında kafasına rahatlıkla bir şaplak patlattığın insandır..

Ne kadar kavga ederse edilsin, her zaman barışıp tekrar zevk için gerekirse yumruk yumruğa kavga edilen varlıktır.

Sırf gıcıklık olsun diye sinir ettiğin, o sinir olurkende kendini eğlendirdiğin bir oyuncaktır bazende..

Aranızda kilometreler bile olsa tek yürekte bir olmaktır..

Ağladığını gördüğünde kalbine bin bıçak darbesi yediğin..
Güldüğünde ise içinde kelebeklerin uçuştuğu hislerdir..

Bir gözyaşına dünya'yı yaktığın, kalbini kıran, üzen insanı tek kalemde silebilmeni sağlayacak tek güçtür..

Kardeş tektir..

Ve öyledir ki hayatında kimse kalmasa bile bir tek kardeşinin yanında olacağını bilmek herşeye değerdir..

Ve kardeş sevgisi dünya'daki herşeye bedeldir..

Kardeş dediğin..
Can'ındır.. Hayatındaki tek "Gerçektir.."

Arada Bir..

Bazı şarkılar var insan olsa sarılıp ağlayacağım, söyleyemediklerimi söylediği, solist bağırdıkça sanki benimde avaz avaz bağırdığım.. Bestecisinin söz yazarının cennet’te yerinin hazır olduğu..

Bildiğimiz müzikli sözler veya şiirler.. Bildiğimiz şarkılar işte..

Boşuna demiyorlar bir insanı tanımak için veya ne hissettiğini anlamak için dinlediği şarkılara bakmak yeterlidir diye.. Bir insanın dinlediği özellikle yalnızken dinlediği şarkıları keşfetmek o kişinin günlüğünü okumaya eşdeğerdir diye... Özellikle gece dinledikleri, yalnızken..

Ne gereği varsa sadece geceleri bu kadar derin düşünür insan zaten, en önemli detaylar geceleri aklına gelir, en önemli anıları en unutmak istediği anıları gelir aklına.. Bunlar gelince de aklına, açar o an hissettiklerini en iyi yansıtan şarkıları.. dinlemeye başlar, her şarkı unutulan anılar güzel veya hatırlanmak istenmeyenler başlar sırayla tak tak tak aklına gelmeye.. çorap söküğü gibi bir başladımı durmak bilmez..

Müzik ve koku zaman’ın düşmanıdır ne de olsa..Bir koku ve bir melodi silinmiş bütün anıları geri getirir.. İnsan ne kadar unutmaya çalışırsa çalışsın yine unutamaz, bir yerden patlak verir mutlaka..

İsteyerek unutmasa bile tek bir melodi ile eski güzel bir anı canlanır gözünde, bununla birlikte de bir tebessüm oturur yüzüne..  

Ama insan acı çekmeyide sever bir diğer taraftan.. yoksa bize acı veren şarkıları tekrar tekrar dinleyecek kadar gerizekalı olmazdık. Olsun ama, bu şarkılar bizim eksik taraflarımızı kapatıyor, sanki görünmez bir el gibi yardım ediyor bize, hissettiklerimizi dile getiriyorlar, seviyorlar bizi, bizde onları.. Ne zaman yalnız olsak o görünmez el bizim elimizi tutuyor yalnız hissetmememizi sağlıyor. Üzgün olduğumuzda bizde üzgünüz diyorlar, sevinçliyken bizimle dans ediyorlar, göbek atıyorlar.

İyiki var o görünmez eller, iyiki var bu ruhumuz besleyen şarkılar..

Bana bu yazı’yı yazdıran ve olmadık yerde beni bunalıma sokan şarkı’da buyrun aşşağıda duruyor..

Bu saat’te dinleyince elbet sizde anlarsınız bu yazdıklarımın anlamını, belki dinlerken tekrar okursanız o zaman daha iyi anlarsınız.. 

Kış Görünümlü Bahar

Bakıyorum bakıyorum.. yine sosyal medya’da geziniyorum. Herkes tatil’de, Easter tatili.. Herkes Kıbrıs’ta ya da başka sıcak yerlerde.. Havanın 26 derece’nin altında olmadığı, güneş’in gülümsediği, rüzgar’ın tatlı tatlı insanın tenini okşadığı yerlerde. Bende tatildeyim yanlış anlaşılmasın, 5 günlüğüne Fransa sahillerini dolaştım, özgürce gezdim, tozdum, yedim, içtim oh sefam olsun. Sonra kalktım geri geldim Reading ismi altındaki köyüme.. Kimsecikler yok. Terkedilmiş bir şehir olmuş. Herkes evine gitmiş tatile ben seçtim tabi burda kalmayı..Çalışacak derslerim, yazacak essaylerim var ne de olsa.. Gitmek mantıksız olurdu dedim.

Günler geçti mutfak ve odam arası olmuş Dereboyu, habire tur  atıyorum. Odam evim olmuş, Mutfak’ta Lavazza. Kendi başımıza oturuyoruz mutfakta, çaylar demliyoruz, kahveler içiyoruz, abur cubur yeyip film izliyoruz. Uyuzluktanda ölüyoruz!

 Peki neden evden dışarı çıkmıyorsunuz diye sorarsanız.. Burda olmadıkça bilemezsiniz, hani siz güneşin tadını çıkarıyor gömleklerle geziyorsunuz ya.. Biz burda donuyoruz! Gelmişiz Nisan ayı’na, bildiğimiz Nisan, ama bilmediğimiz ve hiç daha önce karşılaşmadığımız bir Bahar yaşıyoruz.

Öyle bir bahar ki camdan dışarı baktığımızda güneş yerine kar görüyoruz! Hala kaban ve çizme giyiyoruz.. 6 Aydır kış mevsiminin dibine vurduk yani! Bir ada insanı olarak ben güneş enerjisiyle hayat buluyorum kardeşim, 6 aydır güneşli hava günleri iki elin sayısını geçmezken kimse çıkıp bana neden dışarı çıkmıyorsun, gez, dolaş, git bir yerde kahveni iç demesin! Yürürken Rüzgar’ın yüzüme tokat atmasındanmı bahsetsem, yoksa kulağımın elime düşmesindenmi!

Dolabımdaki t-shirtler, çekmecemdeki güneş gözlükleri ve spor ayakkabılarım ağlıyor adeta.. Bizim çıkma zamanımız gelmedimi, geçir bizi üstüne diye bağırıyorlar, ah be canlarım.. Benimde sizi üstüme geçirmeyi ne kadar istediğimi tahmin bile edemezsiniz.. Obür taraftanda kazaklarım sinsi sinsi gülüyor bana, yine bize kaldın keh keh keh diye.

Tabi ben seçtim burada okumayı, bu ülkenin havasını biliyordum ama böylesinide tahmin etmiyordum! 3 Senedir burdayım ilk defa böyle bir hava ile karşılaştım, dışarı çıkıp güneş dansı varsa onu yapasım var.. İnsaf be doğa ana insaf yani.. Bu da can! İnsan güneş istiyor enerjisiz kaldık, bunalıma girdik insaf!

Arkadaşlar allah aşkına.. Bizide düşünerek.. Daha fazla deodorant sıkalım, daha fazla egzoz, daha fazla fabrika gazı YÜKLENİN!! 

Külkedisi ve Beyaz Ferrari’li Prens

Bir grup arkadaş bir gece dışarı çıkmışlar, İstanbul’da ünlü bir klüpmüş bu gittikleri yer.. Yerlisi değiller İstanbul’un bilmiyorlar, akıntıya katılır gibi gitmişler o klübe.. Herkes şık şıkırdım giyinmiş kapıda up uzun bir sıra var, girişte’de kocaman gövdeli iki adam var.. Sanki bir yanlışlarını arar gibi süzüyorlar bizimkileri, bide aşşağılıyarak bakıyor bir tanesi..  

“Davetli listesinde adınız yok, sizi içeriye alamayız” deyip arkasını dönüyor , tam o sırada Beyaz Ferrarisi ile bir prens yaklaşıyor.. Hani çocukken izlediğimiz ve hep hayran kaldığımız prensler olur ya aynısı.. Bir havayla iniyor arabasından, gözü kıza takılıyor, kızda ona.. Hayran hayran bakıyor kız.. Bu gerçek olamaz diye geçiriyor kız içinden, Prens’de bakıyor kızın güzelliğinden kafası bulanmış bir şekilde “Utanır insan bu kadar güzel olunur mu?!” Diyor içinden.. Kız bakıyor, adeta kaybolmuş gibi .. Mankenleri kıskandıracak kadar uzun boyu, karşısındaki insanı gülüşüyle bayıltacak kadar güzel bir gülümsemesi, gerçek olamayacak kadar müthiş karizması.. ve aralarındaki sınıf farkı..

Prens gidiyor kapıdaki görevlilere..

“Onlar benim misafirim bırakın girsinler” diyor.. adamın cebinede iki tane mavi banknot bırakıyor..  Kızı tutuyor elinden, içeriye birlikte yürüyorlar..Kız’ın üstünde bembeyaz kısa bir elbise, dudaklarında kırmızı bir ruj, saçları dalgalı dağınık.. Kız Prens’e bakıyor.. Prens’te kıza..Prens en sonunda sessizliğini bozuyor.. ‘Seni burada ilk defa görüyorum .. Hayatımda gördüğüm en güzel bayansın. Gerçek olamayacak kadar güzel, İstanbul’u utandıracak kadar büyüleyicisin.. Nerden çıktın sen?” diyor bembeyaz dişlerini ve müthiş gülümsemesini göstererek..   Aniden mekan boşalıyor..

Arka fonda The Fray- You Found Me çalıyor.. Dans ediyorlar..

Zaman duruyor adeta.. Kız dua ediyor.. Allahım bitmesin bu gece, rüya’da gibiyim diyor.. İnanamıyor..

Kız dönüp bakıyor, kendini Prens’in kollarına bırakmış.. “ Yeni geldim, buralı değilim, yabancıyım bu şehre ve insanlarınada..” diyor.. Prens sarılıyor ve kulağına fısıldıyor.. “Buralı olamazsın zaten..bambaşka bir dünya’dan gelmişsin belli.. Sen nerdeydin şimdiye kadar?” diyor..

Kız mutluluk sarhoşu olmuş..  Prens’in gözlerinin içine bakıyor..

“Orda burda şurda.. hiç bir zaman kendimi tek bir yere ait hissetmedim ama şimdi kesinlikle söyleyebilirim ki olmam gereken yerdeyim, seninleyim, ve burdayım.. buraya aitim..sana aitim..”

.. Prens mutluluktan gözleri dolmuş, dizlerinin bağı çözülmüş ve ayakları yerden kesilmiş bir şekilde.. Kıza sarılır.. “Seni yeni buldum asla bırakmayacağım, sen benimsin, bende senin..”  

Gece birlikte çıkarlar, ve Prens kızı evine bırakır.. Son bir öpücüğü’de unutmazlar.. ve yarın buluşmak için anlaşırlar.. Prens Beyaz Ferrari’sine biner ve gecenin karanlığında kaybolurken...

Telefon çalar ve kız uyanır.. Saat’e bakar bi de önünde hala devam etmekte olan film’e..

Bir soğuk su içip önce kendine daha sonra şansına söver ve belki rüyasına kaldığı yerden devam eder diye uyukusuna geri döner.. 

Katil ve Maktûl

Kulağımda Bülent Ortaçgil çalıyor Teoman’la birlikte söylüyorlar Sensiz olmaz diyorlar.. Bu sabah yalnız uyandım, kahvaltım anlamsızdı diyor Teoman başında.. Ne de güzel söylüyor..

Kaptırdım kendimi bu melodiye gidiyorum, yapmam gereken işlerde bitmiş.. Haftalar önce hayat’ı sorgulama tuşumu kapatmıştım bugün yine açtım.. Tam şu anda hemde..  

İçimde hiç rahat olmadığım bir duygu.. Yalnızlık.. Gün geçtikçe ağırlığı daha da artıyor.. odamda yalnızım, duvarlar olmuş en yakın arkadaşım tavan ise flörtüm.. Bakıyorum sosyal medya’ya herkes gayet memnun hayatından, mutluluk maskeleri takılmış, kimse üzgün değil.. Durup düşünüyorum bu kadar komplike düşünen ben miyim sadece diye? Sadece üzülüp ağlayan ben miyim? Kimsemi üzülmez be kardeşim ! Bir bu beytambal krizler benimi buluyor ? diye.. Yok yine cevap yok herkes dışardan mutlu herkes çok iyi.Sadece ben mi berbat haldeyim ?! 

...diye düşünürken..

Ve gelen bir mesajla açılıyor eski defterler.. Kafada dolanıyor yine beni yıpratan düşünceler..

Ne zaman verdiğim değer kadar değer göreceğim? Ne zaman merak ettiğim kadar merak edileceğim? Ne zaman verdiğim sevginin karşılığını alacağım? Ne zaman teslim ettiğim her kalbim yerini paramparça pestili çıkmış bir kalp yerine tertemiz aynı sevgiyle teslim edilen bir kalbe bırakacak? Ne zaman insanlar bu kadar kötü olmayı bırakacak? Kalp bu kalp! Babanın malı değil! Karma diye birşeyde varmış, yok öyle bir şey kardeşim! Herkesin yaptığı yanına kalır. Ne ekersen onu biçersinmiş! Laf!

Her yeni biriyle tanıştığımda eline veriyorum bir altıpatlar al bu senin, çelik yelekte giymiyorum o insanın çok iyi bir olduğuna inanıyorum, ve verdiğim o altıpatları sadece beni korumak için kullanacak diyorum. . İnsanı en çok en güvendiği yaralarmış derler boşuna demiyorlar demek ki.. Ne zaman ki o altıpatları verdiğimi unuttuğum zaman gelir çatar ya, hah tam o sırada o insan çıkarır cebinden o tabancayı dayar anlıma.. gözümün içine baka baka sen bunu hakediyorsun der ve çeker tetiği.. O an sen onun için ölmüşsündür ama o seni öldürmüştür.. O Katil olmuştur sende Maktul.. güvendiğin insan inandığın insan seni vurmuştur.. Hemde bunun cezasını çekmeyen elini kolunu sallaya sallaya cinayetler işlemeye devam eden bir katil.. Yaptığı yanına kar mı kalacak diye düşünürken sen o elini kolunu sallaya sallaya çeker gider.. Kimsede ağzını açıp birşey söylemez, suçlamaz, yine önüne bakar ve hayatına kaldığı yerden devam eder.. Ve sen bunu unutamazsın..Yakıştıramazsın önce altında sebepler ararsın, kendinde hata ararsın ama bulamazsın..

Bir iz bırakır sende zamanla geçer dersin ama senin ilacın zaman değildir.. Yeni bir altıpatların sahibidir o izi senden silecek olan..  

Cebinde tabancan gezmeye başlarsın yine, bu sefer üstünde çelik yeleklerle, beklersin belki bu defa vuracak olan kişinin kurşunu üstümden seker ve gider diye.. Yada hiç vurmaz ölene kadar seninle beraber olur diye.. 

Essayzadeler

Uyukuları kaçıran, iştahı saçma sapan saatlerde açan ve daha sonra normal saatlerde kapatan, kafein  ve redbull bağımlısı yapan..

Her üniversite öğrencisinin kabusu..

Ne kadar erken başlanırsa başlansın son gece’ye kadar bitirilemeyen, ve bizi gece gündüz huzursuz eden nemrut  sırf öğrencilere eziyet olsun diye icat edilen mendebur bir yaratık..

Bildiğimiz Essay.. Bildiğimiz Kompozisyon..Bildiğimiz işkence.

Evren’de genel olarak bu işkence’ye ortak oluyor zaten.. Ne zaman bom boş avaracı olsak sıkıntı’dan patlar yapacak hiçbirşey bulunmaz, ne yeni dizi olur, ne bir aksiyon.. Ama ne zaman ki bir essay’e başlamak gerekir hop bütün ilginç olaylar peş peşe sıralanır.. Yeni diziler eklenir, yeni farklı bir akım başlar sosyal medya’da normalde sıkıcı olan şeylerinde tam essay’i yazmaya çalıştığımızda nedense çok eğlenceli gelmeye başlar.

En önemliside 300 gün yağmur yağan ve havanın kapalı kasvetli olan bu ülkede o günlerde sıcaklık artar ve odaya giren güneş insanın içindeki yaşama sevincini oracıkta öldürür neden? Çünkü dışarı çıkamaz evde oturup o essay’i yazmak zorundasın! Ve bakarsın dışarı cıbıl cıbıl oynayan gezen insanlara sende evde laptop’una onlar güneş ışınıyla beslenirken sende ancak laptop’un ışığıyla beslenirsin.

Bunlara ek olarak’ta essay’e başlama evresi diye tabir ettiğimiz bir şey var.. Bir öğrenci eğer essay’e başlamaya karar verdiyse o dakikada başlamaz mutlaka üstünden 3-4 saat geçmeli ki o essay’e başlasın.

“Dur bunu da izleyim’de başlarım essay’ime.. Aaa biri resim eklemiş hemen bakalım. Bir bu arkadaşımın halini hatrını sorayım, skype yapalım, sonra başlarım. Aha! Bu dizinin yeni sezonu başlamış hemen izlemeliyim! O müthiş bir bölümdü hemen bunu izleyen arkadaşımla bir skype yapayım ve diziyi tartışalım. E saat 8 olmuş en teferruatlı yemek neyse onu yapayım. Yemek yerken’de bir dizi açayım, yemek bitti e dizi bitmedi, kahvemide yapayım bari dizi bitene kadar izlerim hem daha uyanmış olurum, daha iyi konsantre olurum. Aaa saat 2 olmuş e yatayım bari bu saatte okusamda anlamıyorum zaten, yarın başlarım..”

Bu kısır döngü böyle döner gider.. Öncelikle  o essay’e ne kadar geç başlanırsa panik oranının artışı, bunu Yenilen çikolatalar, tüketilen kahveler, her yarım saat arası geçirilen sinir krizleri, bu bölümü seçmekle hayatımın en büyük hatasını yaptım’lar takip eder  ve ben okulu bırakıyorum ile kapanış yapılır.

Bunu’da yazıp bütün avaracılık hakkımı doldurduğuma göre ben yatayım, artık yarın başlarım Essay’ime.

Elbet o essay bir gün bitecek, ama o gün hiç bir zaman son günden önce gelmeyecek..