Bir Beden. İki Kişi.

Bu yaz muhteşem bir yazdı, aynı sınıfta okuduğum arkadaşlarım, ortamdan tanıdıklarım sevdiğim çoğu insan Üniversiteden mezun olmuştu. Bu arada bende aynen 4 senelik çalışıp, didinme, bunalımlar, bayılmalar, stresslenmeler, kendini kaybetmeler vebenzeri bin bir türlü fiziksel ve duygusal komplike durumlar sonucunda o diploma buraya gelejeeeek dedik ve geldi! 

Şimdi eğri oturup doğru konuşalım o diploma'yı almaya giderken, giydiğimiz cüppelerden midir yoksa gerçekten aldığımız başarıdanmıdır bir gurur bir hava vardı ki sormayın gitsin.. Sanırsın diplomayı alınca iş hazır, evler, arabalar, yatlar, katlar o great hall'ın dışında bekliyor olacaktı. Ama olsun be, o duygu, o cüppe, elimde olsa her gün giymek isteyebileceğim suni bir gurur mekanizması. Eveeet mezun olduk!!! Yihu , kutlamalar, sarhoşluklar, bayılmalar, bardak tokuşturmacalar.. E bir sonraki adım? Kısmet, alnımızda ne yazdıysa o. 

Kim görse aynen bu cümle ile karşılıyorlardı beni : "Tebrikler Avukat Hanım!! Hayırlısı olsun daha nice başarılara!" 

O cümleyi söylüyorlardı ya, sanırsın bir Harvey Specter, sanırsın bir Jessica Pearson var içimde. (Suits dizisini izlemeyenlere söylüyorum, bunlar böyle çok paralı New York'un tepesindeki camlı koca binalardan aşşağıya bize pis fakirler diye bakıp havyar ve şampanya ile beslenen avukatlar oluyor).

Çok teşekkür edip, aynı gururu onlarında yaşamasını dilerken bir yandan da aynı sorulardan yoruluyorum. Ee bir sonraki adım? Bir arap şeyhi bulup evlenip, evimizde 89 tane beyaz kaplan ile yaşamayı planlıyorum. Arkadaşlar, anneler, büyükler bu devirde yeni mezun birine gelecek planları sorulmaz! Cebinde beş kuruşu yok, iş bulamaz, napacağını bilmez, mezun oldu diye bunalımdadır yeni mezunlar! Yapmayın gözünüzü seveyim, siz o soruyu her sorduğunuzda bizim başımızdan aşşağı kaynar sular dökülüyor. 

Bana o soru her zaman sorulduğunda ise böyle ip istiyorum asılmaya. Böyle yanımda portatif bir ip taşısam mesela şöyle soruyu sorduklarında ipi çeksem yer yarılsa da yerin dibine girsem. O soruya cevap vermektense yer altında solucanlarla arkadaş olur geleceğimi düşünmem daha iyi. Benim için ise bu daha kötü. Çünkü benim içimde iki tane karakter var. (Şizofren değilim, acaba mı la?!) 

Bu karakterlerden biri, gözü yükseklerde, kalem eteği ve müthiş topukluları ile gelecek vaad eden bir avukat hanım kızımız. Avukat olmasa bile o camlı koca binaların içinde hukuk departmanında herhangi bir sıfat ile çalışan bir birey olacağım. O kalem etek giyilejek! Ama o yüksek yerler var ya, hayatını feda edeceksin, bu böyle kimse aksini iddia edemez.

 Eğer statü istiyorsan, kariyer yapmak istiyorsan ve o chanel çantayı takmak istiyorsan bütün gençliğini heba edeceksin karrreşim. Çalıştık biliyoruz, hele ki ben stajyer olarak çalıştım, stajyer dediğin ne ki, fotokopi makinası ile dostluk kuran bir birey, boş işler müdürü, ayak bağı. O halde bile saat kaçlara kadar kalıyordum ofiste, ben deyim 6 sen de 7. Ee eve gidiceksin de soyunup döküleceksin de dinleniceksin de yemek yapacaksın ohooo gün biter oldumu sana haftanın 5 günü böyle.. E ne yaşadık? Enerjin yok bir kere ama o camlı binanın üst katlarına çıkacaksan, başarıya giden yolda çekilen çile kutsaldır diyeceksin, canın çıkana kadar çalışacaksın bebem, başka yolu yok. 

Benim içimdeki diğer karakter ise, özgür kız. Nil Karaibrahimgil'in turkcell reklamı için çektiği bir klip vardı bildinmi? Öyle otlaklarda gitar çalıp söylüyordu küçükken ne özenirdim o hatuna. Mesela tek yapmak istediğim, sırt çantası alıp, ilk uçak nereye ise oraya! Adana falan olmasın yalnız burada otantik, deniz kenarı, sıcak iklim bir yerden bahsediyorum. Bali mesela. (Dipnot: o Bali'ye elbet bir gün gidilejek arkadaşlar. Evleneceğim Adama Dipdip not: Balayında beni Bali'ye götürmezsen hayatını cehenneme çeviririm. Happy wife, happy life. Eh? :)) ) 

Neyse konudan sapmayalım. Böyle cebimde hiç param olmasın, otostop çekerek gezeyim, garsonluk yapayım, deniz kenarı mümkünse, surf yapmayı öğreneyim (Buda içimde bir ukde olarak ölecem ha, o Blue Crush filmindeki gibi bir surf yapamadan göçüp gidejeeeem :( ) .. Sonra yemek! Evet!!! Bir sürü abuk subuk yerli yemeklerden yiyeyim! Her ülkenin, şehrin özelliğini barındıran en antin kuntin yemekleri yeyim! Şişmanlayım! Mutlu şişmanlayım ama.. Hiç böyle oturaklı bir hayatım olmasın, yerim belli olmasın.. Göçebe gibi gezip dolaşayım, bir sürü arkadaş.. 

Ben çok Amerikan filmi izliyorum biliyorum. Hep bundan bu içimde yaşadığım kişilik bölünmeleri..

Allahta seni bildiği gibi yapsın Amerikan sineması, iki kişiliğim var ikisi de senin eserin. İleride büyük adam olunca size dava açıcam bak görürsünüz, psikolojimi bozdunuz be. Normal insan gibi, evleneyim çoluk çocuğa karışayım tek odalı evim olsun gibi benzeri hayallerim olsaydı nolurdu?! 

Ah Amerikan sineması.. Ah bu okuduğum kitaplar.. Ah bu Amerikan dizileri.. Kültürlü olacağım diye daha beter manyak oldum ya. Oda ayrı bir olay..

Hangi karakter birinci gelecekmiş bir 10 sene sonra öğreneceğim heralde. 

Ya bir fragmanı izleseydim bari neler olacak, ne gibi bir hayat olacak? Ha? Olmaz mı? 

Tamam ya, yaşıyorum ben öyle gelişine o zaman. Gelişine geldiği gibi fırsatlara vururum o zaman, vurup gol mu olur yoksa outamı gider top. Bakalım. Gelişine bi gelsinde o top, Messi mi Sabri mi olurum orası tartışılır. 

Suçtur Kadın Olmak İstanbul’da

Kadın oldun mu, başını öne eyeceksin arkadaş. Bu böyle.. En azından bu ülkede böyle.. Geçen sene ki gibi bu sene de bir aylığına staj’a geldim İstanbul’a.. Benim bu şehri ne kadar sevdiğimi bilmeyen yoktur. Her zaman her şehrin kötü tarafları olduğu gibi bu şehrin de kötü tarafları var.. Mesela trafiği.. İstanbul trafiğinden şikayet etmeyen yoktur bu ülkede.. Ben bile geze geze gitmeyi sevdiğim halde İstanbul trafiği zamanı gelir beni bile çileden çıkartır ama gel gelelim o uzun süreli trafikten sonra Beşiktaş vapurunu son dakika yakalama heyecanı ile vapura atlayıp denizde seyir haline girince bütün o trafiğin sağladığı sinir bozukluğu bir anda uçup gider.. Vapur gezisi benim zaten en çok sevdiğim gezme türü..

Bineceksin vapura, alacaksın çayını ve iki yakayıda göre göre gezeceksin hele tam güneşin batışına denk geldiysen, böyle bir keyif başka yerde yok .. Ve bunlar sadece 2.15 TL’ye.. Bu 2.15 TL’ye ne dahil bir de biliyormusunuz? Sözlü taciz, göz tacizi hatta çok şanssızsanız el ile taciz.. Ama açık giyindiysen senin hakkın bu tür tacizler, ne de olsa tahrik ediyorsun karşındakini.. Eğer kadınsan bu  tür tacizlere maruz kalmak zorundasın. Kadın olmak başlı başına suç bu ülkede.

Her gün okuyoruz, İstiklal’de kaç kişiye tecavüz edildiğini, elle taciz ve hatta önce tecavüz sonra cinayet.. Bunları bildiğimiz için, gayet kapalı giyinerek İstiklal caddesin de yürüyoruz, Cumartesi gecesi, müthiş kalabalık ve babamız, dedemiz yaşındaki insanlar gözleri ile iğrenç bir şekilde taciz ediyorlar, kadın olduğun için orda utanç duyuyorsun.. İstanbullu çok yakın bir arkadaşımın bizi uyarmıştı “Laf atanlara dönüp laf söylemeyin, ne olacağı belli olmaz diye.”

Benim gibi biri için laf söylemeden yürüyüp gitmek gururuma yedirebileceğim bir şey olmadığı için nasıl sinir olarak yürüyordum belli değil. Hatta göz göze gelmemek ve duymamak için başımı öne eğip yürüyordum. Kadın olduğum için başımı eğip yürüyordum! Bana biri Kıbrıs’ta laf atsa veya durup baksa nerde olursam olayım üstüne yürür hatta kafasına ne bulursam geçiririm herhalde. Bu benim, ve benim gibi bir insanı başını öne eğdirip yürütüyorlar. Bunu başarıyorlar. Güzel, çirkin, zayıf, yabancı, Türk olman bir şeyi değiştirmiyor, eğer cinsiyetin kadınsa bitmişsin arkadaş, en başta suçlusun, yediğin bütün lafları hakediyorsun. Doğuştan haksızsın. Bize öğretiliyor, taksimde şort giyilmesin veya oranı buranı kapat diye, kim ne isterse giyer kime ne?! Sen esas oğluna tecavüz etmemeyi öğret, o hastalıklı kişiliğini al Cerrahpaşa’ya veya Bakırköy’e götür belki tedavisi vardır belki insan olur.

Cinayetin hiç bir haklı sebebi olmadığı gibi, tacizin, tecavüzün de haklı hiç bir sebebi yoktur. Kadın isterse kıçını başını açar, isterse bikini ile gezer, bu senin ona hastalıklı gözlerin ile bakıp aman tahrik oldum diye düşünüp tecavüz etme hakkını veya taciz etme hakkını vermez! Hata mahkemelerde, hata bunları yetiştiren kültür de, hata “yüce” ceza sisteminde. Sen eğer tecavüz’ü bir kere haklı çıkartmışsan bitmişsindir. Tahrik unsurunu hafifletici sebep olarak sunarsan, tecavüzü suç olarak göstermezsen, senin kızına da karına da tecavüz etmek kaçınılmaz olmuştur. Kendi ellerinle ülkedeki bütün erkeklere tecavüzün tacizin suç olmadığını ilan etmişsindir.

Bir kadın olduğum için bunları yazmak benim görevim, o taciz edilenler benim hemcinsim, benim kardeşlerim ve bu benim midemi bulandırıyor. Ağır gelebilir yazı, ama gerçekler bunlar. Gözlerimizi kapatıp kabullenedebiliriz, başımızı eğip yürümeye devam da edebiliriz, hiç bir şey olmamış gibi yapabiliriz. Böyle yaptıkça tecavüz edenlerden, taciz edenlerden hiç bir farkımız olmadığını kabul etmiş, en az o suçları işleyenler kadar iğrenç bir kişiliğe sahip olduğumuzuda kabul etmiş oluruz. İstanbul’u çok seviyorum, ama kadınsan ve eğer bu şehre veya bu ülke’ye adım atıyorsan, her şekilde suçlusun, aksini iddia eden ise hayatında hiç İstiklal caddesinde gezmemiştir. Net. 

Hani Biz Marjinaldik?!

Şimdi gündemimizde olan en azından beni her allahın günü şahit olduğum veya günde bir doz olsun aldığım bir muhabbetden bahsetmek istiyorum. Nişan ve Evlilik. Ay allahım o kadar fazla bu konunun içindeyim ki bir seneden fazladır hastalar oldum. Nişan deyince bir taraflarım kaşınmaya falan başlıyor. Öncelikle, üniversite’yi bitirdik, etrafımızda tanıdığımız bizden bir kaç yaş büyük kişiler, aynı okula gittiğimiz bayan ve bay arkadaşlarımızın nişanları gündemde hep. Ben burda daha nerde içsem, daha nerde dağıtsam derdindeyken onlar yuva kurmakta ilk adımlarını atmışlar bile.

Biz mi daha olgunlaşamadık yoksa onlar mı daha çabuk olgunlaştı? “Onlarda mı nişanlandı??!” Diye tepki verdiğimizde ise “Eee kaç senedir beraberler bir isim konulması lazımdı.” Diye cevaplar alıyorduk. Yahu, ne ismi? Zaten bir ilişkileri varmış, neyin ismi? Kimin için? Hayır yani Üniversite bitti, eh bundan sonraki adım bir iş bulup evlenmek. Nee?! Efendim? Efendiler yesin bizi.

İçten içe istiyoruz abi evlenmeyi, nişanlanmayı. Yokmuş ben evlenmem, önce kariyermişde bilmem ne. Yalan dolan. Evlenmek için eğitildik. Çocukluktan beri düğünlerde küçük gelin olmuşluğumuz var, hop bilinçaltına anında etki bir. Ben çocukken ne zaman düğüne gitsem gelinlere hayran hayran bakarım, böyle peri gibi olmuşlar gibi gelirdi ve bütün ilgi onların üstünde. Gelin ile damat içeri girerken bütün gözler gelinde, dikkatinizi çekiyorum “gelinde”! Çünkü damat işte aynı takımı giyiyor gibi geliyor bana ama gelin dedinmi hep farklı bir gelinlik ve hep farklı bir güzellik.

Amerikan filmlerine bakalım, benim en sevdiğim dizilerden biri Sex and the City, orda bile evlilik için yanıp tutuşuyorlar. Diğer bütün filmlerde de evlilik baş rolde, tanışıp aşık olup sonra saçma sapan bir nedenden ayrılıp sonu saçma sapan bir yerde evlilik teklifi ile sonuçlanıp sonsuza kadar mutlu yaşadılar ile kapanıyor. Alın bilinçaltına bir başka etki. Kafamızda o son sahne varya, evlendikten sonra sonsuz bir mutluluk resmi yerleşiyor kafamıza, sanki evlilikte bütün gün evde o şekilde takılıyorlar. Biri de çıkıp sonrasında ne oluyor diye cevaplamıyor. Misal ben bu sene gerçek boşanmalarla hukuk okuduğum için ders sayesinde karşılaştım. Gerçekten happily ever after diye birşey yokmuş.

Her kızın içinde vardır abi bu gelin olma hayali kimse yalan söylemesin. Şimdi düğünlere bile gittiğimizde gelin buketi atılma merasiminde bir çok kızımız “Ay yok ben hiç gelemem öyle saçma adetlere ama alem olsun diye gidelim bakalım” deyip o buket havalanınca gözler hedefe kilitlenip onun kendisine gelmesi için bana gel bana gel diye içinden dua etmeyen yoktur. Eğri oturup doğru konuşalım o buketi çok kapmak isteyip hiç kapamadık arkadaşlar. Gelin buketini kapmak saçma, nişanda kurdele yutmadık bile, hatta telli baba türbesine bile gitmedik. Hiç, biz marjinaliz, inanmıyoruz, saçmalık.

Ama sorsan “Yok yeaa ben evliliğe karşıyım, kariyerime odaklıyım hiç inanmam öyle şeylere, birlikte yaşamak evlilikten daha güzel. Hem daha çok gencim, gezip tozucam hiç bana göre değil öyle evde oturup usturuplanmak.” Hayır, genlerimizde var düğün, nişan, kına adeti, her türk kızının genlerinde bulunan bir kod bu nede olsa yapacak pek bir şey yok. Hem ne bu havalar, sevdiğin erkek önünde diz çöküp, elinde kocaman bir taş ile benimle evlenirmisin dediğinde, öyle kalır evet diye çığlık atarsın.

Aman sonumuz havada gelin buketini yakalamaya çalışığı pistin orta yerine boeing 380 gibi iniş yapan bekar hanım kızımız gibi olmasında. Eninde sonunda o kına yakılacak, o kız isteme olacak aga. Sen istediğin kadar marjinal takıl bizde elalem mensubu anneanneler, toplum baskısı altında kalmış aile bireyleri ve hele de küçük bir toplumda yaşıyorsan, yerler senin marjinalliğini türk kizi. 

Aşk Nedir? Yemekmidir? Yenir midir?

Yıllarca aşk'ın nasıl olduğunu, neler hissettirdiğini okuduğumuz kitaplardan, etrafımızda gördüğümüz ilişkilerden ve en önemlisi Amerikan sinemasından öğrendiğimiz kadarını, nasıl olduğunu öğrendik veya öğretilmeye çalıştık.. 

En önemlisi The Notebook filmi, bu filmi izleyipte ağlamayan ve "ah gerçek aşk bu bunu bulmalıyım!" Demeyen insan yoktur.. Peki aşk nedir? Nasıl anlatılır ? Kime göre neye göre? Aşkın tek bir tanımı olsaydı eğer zaten herkes tek tip birine aşık olurdu, anlatılan ve bize öğretilen hislerden yola çıkarak bu hissiyatı betimlemek gerekirse tek bir açıklaması tek bir hissiyatı olması gerekirdi. Halbuki herkes farklı kişilere, farklı karkterlere aşık oluyor.. 

Hoş aşk diye bir şey varmıdır yoksa sadece bir aldatmaca mı orasıda muamma.. Ama ortada bir his olduğu doğrudur.. Herkesin hayatında benim düşüncem bir defa yaşayabileceği bir his.. Herkesin kendince açıklayabileceği ve kendinin bileceği bir şey gibi.. Öyle bir his ki "Aşk nedir?" Sorusuna her zaman "Yaşayınca görürsün.." cevabı verilen ve yaşanılınca anlaşılan bir duygudur.. Herkese göre aşk farklıdır.. İşe duyulan aşk, bir anne ve babanın çocuğuna duyulan aşk ve hepimizin başına gelen hiç bir kan bağının bulunmadığı bir insan'a duyulan aşk.. 

Aşk'ı aşk yapan his nedir peki? Kaç tane his'in bir araya gelmesiyle böylesine yüklü bir duygu ortaya çıkıyor? Hayatında tanımadığın bir insan'a nasıl bu kadar fazla duygular besleyebilirsin? Aşk'ın bileşenleri nedir? Ve gerçekten benim dediğim gibi insan hayatında bir defa mı aşık olur? 

Oluyorsa neden insanlar aşık olduğu insanlar ile hayatlarını ayırıyorlar? Bir ilüzyon mudur? Yoksa gerçekten etrafımızda olan biten herşeyin bize empoze ettiği bir duygu mudur? Aslında insan'ın içinde olmayan ve sadece empoze edilmiş bir duygu mudur? Ama duygu herhangi bir bilgi gibi nasıl empoze edilebilir ki? Yoksa aşk denilen şey gerçekten var mıdır?

Bu kadar güzel bir duygu ise neden çoğu insan acı çekiyor ki? İki insan bir birine deli gibi "aşık" olduğu halde neden bir arada olmuyor? Veya olamıyor? Neden hem bu kadar güzel ve yüklü bir duygu aynı yükte de acı veriyor? Bir insan hem mutlu iken mutsuz olabilir mi? Bu nasıl olabilir? Aşk denilen şey de bu mümkünmüş belli ki.. Yazılan kitaplar, çekilen filmler hepsi bunu gösteriyor..

Bizim jenerasyonumuzda peki bu aşk'ın sonu kötü mü bitiyor yoksa iyi mi? 

Genel olarak aşk güzel midir yoksa acı çekmekmidir? 

Aşk nedir? Yemek midir? Yenir midir? 

Olursa Olur, Olmazsa Lahmacun Yeriz.

Biz bu Türkler vallahi çok değişik bir milletiz ha. Olan her olayı kendi açımızdan iyi olması amacı ile Atasözleri ürettik. Misal, her olmayan işte bir hayır vardır. Şahsen ben bu söze çok fazla inanan biriyimdir ama bu sözü bir açıklığa kavuşturalım, gelen vurmuş giden vurmuş her türlü boklavat olmuş sonunda iyi bir şey olduğunda da işte diğer işler olmadığı için sonunda iyi bir şey olmuş, o işler olsaydı çok mutsuz olacaktım. A benim güzelim, a benim ciğerim, zaten o kötü işler olduktan sonra normal insanların yaşadığı hayatı yaşayınca mutlu olmuş gibi oluyorsun. Olmuyor yani, uydurma. 

Bir şeyi 40 defa söylersen olurmuş, ben günde 40 defa özel uçak istiyorum hani? Kapımın önüne bir tane bile gelmedi. Bu sözü de neye dayanarak söylediklerini de anlamıyorum ya orası da ayrı bir tatava. Olursa ne ala, olmazsa pekala. Al işte, yemenili Pollyanna, ya istediğim bir iş olmazsa ben sinir krizi geçiririm ne olmazsa pekalası, önüme çıkan herşeyi ve herkesi yıkasım geliyor yok bir kolum gitti olsun öbürü var diye bakacağım. Ben birşeyi istersem olur, benim atasözüm ise olursa olur, olmazsa Lahmacun yeriz, sinirden insana yeme geliyor hani ya, banada lahmacun arası adana falan yiyesim geliyor işte. 

Nasıl oluyor bu işler? Gerçekten olmayan işlerimizde bir hayır varmıdır? Yoksa bu kendimizi kandırmanın bir başka şeklimidir? Beklentilerimizi mi düşürüyoruz da sonrasında mutlu olabiliyoruz? Daha mı pozitif oluyoruz?

Okul durumlarında, iş durumlarında hepsinde aynı şey geçerli. Örneğin, ilk üniversitelere başvurduğumuzda esas başvurduğumuz üniversiteden kabul alamayıp başka üniversite’ye gidip pekala da mutlu olduk. İstediğimiz işi alamayıp başka iş’te başlayınca da aynısı. Peki ya ilişkiler de.. En muamması da bu..

Amerikan sineması sağolsun doğru kişi diye bir şey çıkartmış başımıza. Notebook veya Sex and the City’deki gibi bir aşk yaşamayınca o doğru kişi değilmiş dedik mesela.. İlk beklentilerimizi çok yüksek tutup sonrasında düşürdüğümüz için mi sonrasında mutlu oluyoruz acaba? Yoksa gerçekten doğru insan varmıdır? Doğru insan nedir tam olarak? Kültürümüzde belirlenmiş kriterler var mesela, karakterlerin uyumlu olması dışında her türlü etkene önem veren bir kültür.. İşi varmı? Kimlerdendir ya? Ne okudu? Ne kadar kazanıyor? Evi varmı? Vs vs.. bunlara önem veriliyor.. 

Ammanda istediğimiz kişi’nin ailesinin kötü bir namı varsa ülke de.. abov.. o beyefendi de kesin kötü.. Genelleme yapmak gibi olmasın ama en azından insan bir geri duruyor.. Önemli olan birey olarak nasıl biri olduğuna bakılması.. İnsanımız sağolsun FBI’dan beter bir kapsamlı araştırma yapıyor ki, neler neler.. Herkesin bağımsız birer birey olduğunu kabul etmeden doğru insan olduğu’nu nasıl bileceğiz mesela? Materiyal üzerine kurulmuş birazda bu doğru insan ile bir hayatı paylaşmak, bir yerde haklı olabilirler de aslında, nasıl olsa gülücükler ve birbirine olan bağlılık eve ekmek veya süt getirmiyor ne de kira ödüyor, ailelerimizin aşırı korumacılığından doğan bir durum ve tabii ki bizim rahat yetiştirilmiş olmamızdan.

İnsan hayatını ruh eşini bulmakla geçiriyormuş diyordu bir kitap’ta.. 

Yünan mitolojisinden alınan bir hikaye ile açıklamak gerekirse eğer Tanrıların kralı, göklerin hakimi  Zeus'un yarattığı insanlar eskiden dört kollu, dört bacaklı, bir kafada iki ayrı yüze sahip, sırtlarından birbirlerine yapışmış şekilde ve her insan çift  olarak yaşar şekildeymiş. Bu insanlar çifter çifter mutlu şekilde yaşamlarını sürdürürken, keyiflerine düşkünlükten dolayı tanrıları Zeus'a şükretmeyi unutunca Zeus insanları uyarmış. Kendisini unutan halka krallığına yakışan bir ceza vermek isteyen Zeus, onların huzurunu toplamak için kolları sıvamış. Bakanların gözlerini kör edecek kadar parlak olan bıçağıyla insanları ikiye bölen Zeus onların ruhlarını da ikiye bölmüş. Artık her insandan iki tane varmış, yani birbirinin eşi olmayan ama birbirinin eşi olan parçalar her tarafa dağılmış. Zeus insanları diğer parçalarından ayrı yaşamakla lanetlemiş ve böylelikle ömürleri boyunca ruh eşlerini aramaları için onları cezalandırmış. Bizde hala bu ruh eşlerimizi mi arıyoruz acaba? Yoksa bulduk mu? Hepsi meçhul.. Belirsizlik yine geldi..

Herşey olacağına varır diyoruz, olmayan işlerimiz bir gün olur, aradığımız ruh eşlerimiz elbet bir gün karşımıza çıkar veya çıktı..

Bakalım, daha yaşımız genç, üniversite'den yeni mezun olmuşuz, endişelenmeye mahal yok..

Olursa olur, olmazsa Lahmacunumuzun arasına adana kebap koyar, 300 kilo olarak hayatımıza devam ederiz diyelim. Hayırlısı. 

Biri Bana Bu Olanları Açıklasın

Kader nedir gençler? Aramızda buna inanan var mı ? Ben şahsen arada deredeyim.. Daha çözemediğim onca şey varken hoppalabayram şimdi de kader diye adlandırılan zamazingo’yu anlamaya çalışıyorum.

Nereden aklıma geldi bu zamazingo onu da anlatayım tabii..

Otelimizde konaklayan bir müşterimiz ile sohbet ederken o anlattı.. Avustralya’da yaşayan iki birbirinden habersiz Türk, Bodrum’da karşılaşıyorlar ve bir birlikteliğe başlıyorlar, daha sonra bunu yürütemediklerini düşünüp ayrılıyorlar.. Bundan 1 sene sonra ikisi de birbirlerinden habersiz ama aynı zamanda gittikleri tatil olarak ilk önce Paris’te karşılaşıyorlar neyse tesadüf diyorlar, 3 ay sonra yine ikisi de birbirinden habersiz aynı zaman’da yine tatil için gittikleri Barcelona’da yine karşılaşıyorlar ve şimdi bu hafta evleniyorlar.

Bu inanmadığımız ve daha alaturka olursak alın yazısı diye adlandırdığımız şey  nedir a dostlar? Bunun bana biri açıklamasını yapsın, şahsen ben dinlerken çenem yere düşmüştü ve YOK ARTIK! Diye haykırmıştım.  Allahtan iyi kalpli bir müşteriydi de gülüp geçmişti haykırmama.

Neyse konumuz o değil.  Konumuz... NASIL?!

Hayır enerji’ye inanan bir insan olarak, yani hadi bir nebze ikisininde enerjisiyle oldu deyebilirim ama ıı cx olmuyor, aklım almıyor böyle tesadüfü.

Mesela kiminle nasıl olacağımıza ne karar veriyor, kim karar veriyor nasıl oluyor? Bunun işleyiş şekli ne? Biriyle tanıştığımızda mesela belki de tek bir kelime ile herşey alevleniyor, ya da biriyle tanışmamız nasıl oluyor? Yanlış sokak’a girip tanışanların hikayesi çok mesela.. Ya o sokağa girmeseydi o kız yine de birlikte olurlarmıydı? Ya Avusturalya’da yaşayan Türk’ler hiç o tatil yerlerinde karşılaşmasalardı bugün yine evli olurlarmıydı?

Herşey oluruna varır diyoruz da .. Nasıl? Nasıl bir düzen ki bu, herşeyi oluruna vardırıyor.

Mesela kim olduğumuz nasıl belirleniyor? Kim belirliyor bunu? Yoksa bilim adamlarının dediği gibi biz aslında bir Matrix programımıyız? Programmıyız yani? Nasıl biz SIMS oynarken, karakterlerimiz bir birine aşık olsun diye, benzer karakterlerde yapıyorduk ve sonunda aşık olup bebek yapıyorlardı. Böyle bir programın içindemiyiz?

Mantığımın alamadığı şeyler, hadi enerji deyip geçelim.. Kader olmasın bunun adı, bu kader-kısmet kelimeleri lugatımda yok ne de olsa.. Enerji desek... Nasıl yüklü bir enerji barındırıyoruz ki biz içimizde, istediğimiz gibi, sevdiğimiz ve sevebileceğimiz, hayatımızı birlikte geçirebileceğimiz bir insanı yanlış yola saparak, internet üzerinden veya gittiğimiz bir tatil yerinden bulabiliyoruz?

Enerji’yi verdik vermesine de, o nasıl bir işlem ki  böyle sonuçlar veriyor.

Bu nasıl bir sistem biri bana açıklasın.

Beynim patates’e döndü yemin ediyorum, kaynamadan biriniz alsın şu patates’i kafamdan.

Şimdiden çok mersi. 

Hatıralar ve Boş Kutular

Bitti işte... 4 Senelik bir maraton’un daha sonuna geldik.. Her sene yaptığım gibi yine odamı topluyordum, etrafta boş kutular.. Kutuların içine girecek olan 4 senelik eşyalar.. Kapandıktan sonra kutulara ne zaman ve nerede tekrar açılıp dizilecekleri belirsiz.. Belirsizlik, en kötüsü de bu.. Normal de üniversite’yi bitirdiğime sevinmem yerine içimde bir rahatsızlık, bir mutsuzluk, bir boşluk. Seneye nerede olacağım, ne yapacağım, bir sonraki adımım ne olacak hepsi belirsiz! İlk geldiğimde hatta bu senenin başında bile üniversite’nin bitmesi için gün sayıyordum, gel gelelim ki bitti, koskoca bir dönem bitti, hayatımın büyük bir bölümü bitti.

Şimdi bakıyorum da 2010’da buraya gelen Sedef ile şimdi bu boş kutuların etrafında oturan Sedef arasında dağlar kadar fark var. 4 sene önce biri bana bu kadar üzüleceğimi söyleseydi, bir tarafımla gülerdim, gülerdim de işte iyi ki de gülmedim şimdi üzgünüm çünkü.. Üzgünüm çünkü burada yaşadıklarımı en güzel yıllarım en çok özleyeceğim yıllarım olarak kalacak, burada yaşadıklarım, burada ki arkadaşlıklarım.. edindiğim en güzel hatılarımın tekrarı olmayacak. Şimdi ki arkadaş grubumla allah bilir bir daha ne zaman böyle bir arada olacağım.

Bir adım sonrası yok. Şimdilik yok, ama elbet olacak.. Zamanla ne istediğimi, ne yapacağımı, nerede olacağımı bileceğim. Tek tek hepsini çözeceğim.. Bitmiş gibi de gelmiyor aslında, sanki Eylül’de yine bu kutuları boşaltıp yeni odamda yeni bir dönem’e başlayacakmışım gibi.. Hem çok gerçek geliyor, hem de hiç gerçek gibi değil. 4 sene dile kolay.. Burada geçirmişim hayatımı. Herşey çok değişmiş, şimdi nereye ait olduğumu, nerede yaşamak istediğimi, nereye nasıl uyum sağlayabileceğimi bilmiyorum..

Bu 4 senelik maraton’da çok ta yoruldum.. İnanılmaz yoruldum, arada dinlendim, yere düştüm, bileklerimi burktum, herkesin yanımdan geçip birincilik kürsüsü için yarıştığını gördüm.. Onları gördükçe devam edemedim.. daha beter geri çekildim.. en arkada kaldığım anda anladım sonra.. önemli olan maraton’da birinci gelmek değilmiş.. Önemli olan o bitiş çizgisine varabilmekmiş.. Maraton’dan sonrası önemli.. O maraton’un sana neler kattığı, kendini ne kadar zorlaman gerektiği, pes etmemen gerektiğini en en önemlisi kaçıncı olursan ol o maraton’u bitirebilmenmiş.

Ve ben benim için zor olanı yaptım.. Hukuk okuyabileceğimi bu Maraton’u yarılayabileceğimi bile düşünmezdim, ama pes etmedim, ne kadar yorulmuş olsamda, ne kadar su kaybetmiş olsamda hep gözümün önünde bitiş çizgisi vardı, ve benim için kaçıncı olduğum değil o bitiş çizgisine gelmekti en önemli olan. Ve geldim..

Geldiğim anda birinci gibi hissettim, çünkü benim için zor olanı yaptım. Bir Üniversite’yi bitirdim. Hemde 21 yaşımda. En geç yarışmacılardan biri olarak.

Bununda altından kalkabildiysem eğer önümdeki diğer maratonlarında altından kalkabilirim.

Önemli olan bitiş çizgisini görebilmek ve oraya varabileceğine inanabilmek..