Sabah'a Pişman Olacağım Yazı

Yazmayı bıraktım. Düşünmeyi bıraktım. Seni bıraktım. Müziği açtım. Radikal kararlar aldım. Pek memnun olmadım bu kararlardan. Arka fonumda Scorpions çalıyor yine, benim yalnız gecelerimin bekçi'si. Yarın sabah'a pişman olacağım yazı bu yazı. Kız arkadaşlarımın bana kızacağı bir yazı bu. Boş bir yazı aslında, karalama tahta'm olacak bu akşam bu blog. Aynı benim gibi. Hayatım gibi. Hep yanlışlarla, hep yanlış insanların isimleriyle dolu. Bir isim yerleşiyor benim tahtama bakıyorum o isim o tahtada yer almaması gerekiyormuş, karalıyorum en kalın keçeli kalemlerimle. Tekrar, tekrar, ve tekrar... 

Artık yer kalmadı benim karalama tahtam'da, hep karaböcü gibi karmakarışık, gelip temizleyip keşke tekrar eskisi haline getirse biri bana bu tahta'mı.. Silse bütün geçmişimi, silse hayatıma girip sıçıp beleyen insanları, belleğimden atsa hepsini.. Elimden tutsa..

Bir resim görüyorum ve midem yanmaya başlıyor, öyle bir acıyor ki ağlasam olmaz ağlamasam olmaz.. Ağlamak bana ağır geliyor, ağlamamak ise daha beter acıtıyor. Doktor'a gitsem diyorum, saçmalama diyorum, başlıyorum ağlamaya.. Ağladıkça acısı azalır gibi geliyor ama geçmiyor. Midedeki yanma  boğazımdaki bir yumru'ya bırakıyor yerini. Söyleyemediklerim, sövmelerim, veremediğim belalar, hepsi boğazımda tıkanıp kalıyor. Bir çözüm bulsunlar mide ağrısı gelip geçer de o yumru'yu götürebilecek bir ilaç yapsınlar. Bu mide yanmasını'da geçirecek bir ilaç bulsunlar.. 

Saat olmuş sabah'ın 3'ü .. Hiç bir insan bu saat'te mantıklı konuşmaz. Ben konuşmuyorum zaten, duygularım konuşuyor şu anda, her insan'a ansızın gece nüfuz eden iğrenç bir mikrop gibi, açılıyorum bende.. Başlıyor duygularım konuşmaya.. Açıldığıma açılacağımada lanet ediyorum. 

Ben böyle duygusal bir kız değildim.. Ne zaman kaya gibi olmaktan bir marshmallow'a dönüştüm ki ben? 

Sorgulamayı bıraktım artık, sabah'a pişman olacağım yazı bu zaten..

 Söz sizde Scorpions "Always somewhere miss you where I've been..."

Cafe'deki Kız

Kız yalnız başına oturuyor bir cafe'de. Yanında Iced Americano'su önünde elinden düşüremediği yeni kitabı. Peki bu kız neden yalnız başına bu cafe'ye gelmişti? Neden evde okumamıştı kitabını? Pekala kahvesini de evde yapabilirdi madem yalnızlıktı istediği evden daha güzel bir yer varmıydı? Yoktu.. Ama bunalmıştı.. Nerden bunaldığını bilemeden? Nereye gittiğini bilemeden dışarı çıktı.. Yalnız başına, sürdü arabayı nereye gittiğini bilmeden kendini bir cafe'de buldu. Tanıdıklarına seslendi, kahvesini aldı ve oturdu.. Uzaktan izlemeye başladım kızı.. Benimle birlikte o cafe'de oturan 50 kişi ile birlikte.. Okuyordu, müzik dinliyordu.. Karşısında boş bir sandalye.. Devamlı o sandalye'ye takılıyordu gözü.. Kimi bekliyordu? Belkide biten yaz'ı düşünüyordu, geçirdiği bu 3 ayın ona neler getirdiğini. Bu yaz çok farklı ve güzel geçecek diye düşünüyordu.. Kafasındaki konuşma baloncuklarını okuyordum uzaktan..

"Yine farklı geçmedi, yine umut ettiklerim boşa çıktı.. Hani çok güzel şeyler olacaktı? Olmadı işte, yine yalnız başıma oturuyorum burda, önümdeki kızlar belli ki yarın yurtdışına çıkacaklardı ve arkalarında bırakacakları sevgililerini konuşuyorlardı.. Kafalarında bin bir türlü soru? Yapabilecekmiyiz? Uzun mesafe ilişkisi çok zor ama eğitimimiz bizim için daha önemli bir kenara atamayız.. Dayanabilecekmiyiz acaba onlardan uzak olmaya?" Kız düşünüyor.. "İnsan ailesinden uzak kalıyor onlarsız yaşayabiliyorda hayatlarına son 2 ayda giren bir adamın yokluğunamı dayanamayacaklar?" "Adam" diyor kız... "Ne değişik bir kelime.. Yakışanada yakışmayanada adam diyebiliyoruz.. Tek tüke insana adam demeliyiz.. Erkek çok diyor ama adam yok.." 

Kızlar dırdırlarına devam ediyor.. Kız yine düşüncelerine dönüyor.. Okuduğu kitap'taki cümleleri kendi ile bağdaştırarak.. "Bile bile lades oldum diyor kız.. Bilinmedik bir şeye doğru gittim.. Olmayacağını bile bile kapıldım yine gittim olmayan bir adam'ın aşk'ına..Kendi hayallerim kendi kendimi boğdu.. Kendi başıma kurduğum bütün kurgular gelip bana musallat oldu. Beni gerçeklikten uzaklaştırdı, şizofreniye yaklaştırdı.." Dönüp yine her dakika başı olduğu gibi telefonuna baktı.. Gelmeyeceğini bildiği mesajı bekliyordu.. Her gece yattığında "Bu gece olmazsa yarın gelecek o mesaj.." diye kendini avuttu. 

Kahve'sinin son yudumunu alarak çantasını alıp kendi yoluna koyuldu.. Giderken banada gülümsemeyi ihmal etmedi, sanki orda benimle dertleşmiş gibi sanki bütün düşüncelerini okuduğumu bildiğini göstermiş gibi.. Kız giderken aklım takıldı, bu kızın düşüncelerini ben nasıl okudum? Belkide sadece bir yansımaydı gördüğüm kızda.. Belkide sadece kız bu akşam ne yapacağını düşünüyordu? Belkide telefonuna bakmasının sebebi bir yere yetişecek olmasıydı.. Hayali sohbet ettiğim arkadaşım gitmişti ben de önümdeki arkadaşıma dönüp normal hayatıma devam etmiştim.. Garipti doğrusu olan.. Yada tümden ben kafayı yemiştim. 

Yine Aylardan Eylül, Gel Benide Güldür!

Ha yaz geldiydi, ha geliyordu, ha geldi, hoppa Summer 2013 facebook albümleri, #sea #sun #arkadaslarla #keyif #ehuehuehu diye instagram'daki haşşştaglar derken.. Eylül'e geldik..

Bu Eylül'de yılın Pazartesisi gibi. Öyle çirkin, öyle gereksiz.

Ya ben bu yaz ne ara geldi, ne ara bitti anlamış değilim. Daha dün sınavlara hazırlanıyor aman yaz gelsede coşsak patlasak vuhuuu diyorduk, noldu? Bi bok olmadı. Yine yan gelip yattık, yine sıcaklardan pestilimiz çıktı, yine klimalara maruz kaldık..

Olmamış ya, bu yaz olmamış, yapamamışlar, geri sarıp baştan yaşamamız gerek bu yazı. Evren bize şaka yapıyor heralde, çünkü kış'ta kıçımız donarken zamanın çok yavaş geçmesi ve yazda onun aksine daha hızlı geçmesi, mantığıma sığmıyor. Koskoca 3 ay geçmiş! 3!!!! 

3 ay'dan önce arabada dinlenmesi için playlistler hazırlandı, macklemore olsun watch out for this olsun hepsi yerini aldı. Araba'da vine'lar çekildi. Watch out for this şarkısı benim için adeta bir Danza Kuduro oldu ama gel gör ki o şarkıda çılgınca coşabildimmi? Hayır. Peki neden? Bilmiyorum. Halbuki daha çılgınlar gibi eğlenmem gerekiyordu benim. Ne bileyim, daha bir sürü şey olması gerekiyordu. Komiklikler, şakalar. Bunalımdayım ben ya, bana çok koydu bu Eylül. Eylülmüş.. Bu saatten sonra eğlenilmez zaten, yaz değil birşey değil, siz hiç birini duydunuzmu "Abi geçen Eylül ne eğlendik!" diye? Yok ben duymadım varsa yoksa "geçen yaz nasıl eğlendim ne sen sor ne ben söyleyeyim!" Var. Eylül'de okul açılır, işler başlar, yazın enerjisi gider. 

Hoş gezdik gezmesine de.. Ama yine ne yaptık, nerelere gittik, sorsanız söyleyemem.. Aldığım elbiselerin yarısı bile dolapta duruyor, halbuki her gün birini giysem yeterdi. Ben dinlenemedim bile, öyle kafam rahat denize gidip kitabımı bile okuyamadım. Bir arkadaşımında dediği gibi sarcasm içeren bir cümle de iyi gider bu söylediğimin üstüne.. "What a tragic life you have?!?" he canım he.. aynen o. Bize rahat batmış onu dile getiremiyorum, bütün yaz yan gelip yattıktan sonra okulların açılmasına iki vakit kala kafama dank ettiğinden bunlar.. bide sonbahar'ın gelmesinden. Bahar'ın sonumu olurmuş? Yazın sonu mu olurmuş? Olmaması lazım. her güzel şey bitmemeli, güzelim güneş, hiç esmeyen havanın geçmemesi lazım! Yaprakların dökülmemesi lazım, hala deniz'de cildimiz 87 yaşındaki gibi buruş buruş olana kadar çıkmamalıyız! Tenimizdeki tuz'dan bu kadar çabuk kurtulmamalıyız.

 İmza kampanyası falan mı düzenlesek? Bitmesin bu yaz! Biz daha içip içip dağıtacaktık, biri ölesiye sarhoş olup, düşüp, bütün bir hafta ona gülecektik. Bide aşık olacaktık. Sadece 3 aylığına, bugünde bitirecektik o aşkı. Malum yaz aşkı dediğin yazda olur. Olmadı, yine planlar suya düştü, napsak bilemedim. .

Belki bu Eylül güzel geçer be, belki güzel sürprizleri vardır.. Ne de olsa daha okulun açılmasına 1 aydan fazla var.. 

Umut etmekdende Pollyanna'dan beter oldum..

Niye böyle oldu yaz? Niye bu kadar çabuk geçip gittin? 

Olmadı.. Sevmedik bu hareketini.. Haberin olsun.

1 Saat..

İnsan’ın hayatında dönüm noktaları oluyordur mutlaka, ya da dönüm noktası olduğunu sandığı zamanlar oluyordur.. Küçük bir olay gelir başına, minik bir yürek hoplaması, ya da daha büyük bir şey.. Olan bu olaylardan sonra insan kendine göre radikal kararlar almaya başlıyor, şunu böyle yapmayacağım ya da bunu böyle yapacağım diye.. İnsanına göre değişiyor böyle şeyler..

Benimde bugün başına böyle bir olay geldi, küçük bir olay, 1 saat içinde yaşadığım stres ve kötü bir habere kendini alıştırma gibi birşey. Hayatın üstümden tır gibi geçtiğini düşündüğüm, hiç bir işimin rast gitmemesi, sanki bütün olaylar beni bulurmuş gibi bir durum içerisinde..

Bir arkadaşım ile hastahane’ye gittik, vicudunda topak çıkmış ona baktırmaya gitti.. Yalnız kalmasın diye bende yanında gittim.. Önemli bir şey olmadığını düşünüyorduk, öyle olmak zorundaydı kötü bir şey hiç bir zaman insanın kendi başına veya yakının başına gelmediğini düşünüyor ne de olsa.. Bize bir şey olmaz diye düşünüyorduk.. Doktor muayene ettikten sonra, meme kanseri riskine değinerek arkadaşımı bayağı bir gerdi ve hemen bazı tetkikler yapmaları gerektiğini söyledi, Ultrason falan filan derken sonuçlar çıkar ve bir tane yarım akıllı kız gelip iç çeke çeke şöyle der “Ah şey.. Sonuçlarınız çıktı.. Doktor baktı.. Emm artık o size açıklamasını yapacak..” suratı buruşmuş bir şekilde.. O an bizim tansiyonlar yerde, surat bembeyaz baka kalırız.. Ve Doktor’u beklemeye başlarız.. Doktor bizi içeri aldıktan sonra sonuçlara raporlara iç çeke çeke baktığını görünce zaten yerde olaan tansiyonlarımız daha beter yer altına iner.. O an doktor’un yapacağı açıklamayı beklerken ömrümüzden ömür gider.. Ve doktor en sonunda korkulacak bir şey olmadığını söyler.. Ben onu duyar duymaz öncelikle dışardaki yarım akıllı’yı evire çevire dövmeyi düşünür daha sonra boşverip içten bir oh çekip yerde olan tansiyonumu toparlamaya koyulurum..

Hastahane’den çıktıktan sonra arabada giderken ağlamaya başlarım.. Kaç günün üstümde olan stres’i ve bugün yaşadıklarımla adeta hüngür hüngür sanki beni ölesiye dövmüşler gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlarım..

Durulduktan sonra ise düşünmeye başladım... Ne kadar boş şeyler için stres yapıyor ve ne kadar saçma sapan olayları kafaya takıyoruz diye.. Herşeyin çözümü basit.. Derslerim kötü gitmiş.. Eee?? Dünya’nın sonu mu? Hayır! O zaman ne bu stres.. Ne bu kendini yıpratma bütün yazı mahvetmek.. ? Neymiş efendim hayat üstümemiş geliyor.. 21 Yaşındasın hayat’ın üstüne gelmesi ne demek.. ? Sen onun üstüne gidiceksin. Sağlıklımıyım? Evet. Elim ayağım tutuyormu? Evet. Sevdiklerim yanımdamı? Evet.. O zaman bütün herşeyi sorgulayıp problem çıkartıp, kendi kendini yıpratmak niye?

Herşeyin cevabı çok basit aslında..

Sınavdanmı kaldın? Çalış ve Geç.

Birinimi özledin? Ara!

İçinde söyleyemediklerinmi var? Söyle!

Mesajmı atmak istiyorsun? At!

Yemişim Ego’sunuda Gururunuda!

Yap gitsin anasını satayım, soran olursada, “Canım öyle istedi!!! Yaptım!” de.. Salla herşeyi..

Sonradan yapmadığın için pişman olmaktansa şimdi yap! Sonucu ne olursa olsun, sen bir şeyi yapmak istediğin için yaptın ve bunda pişman olacak hiç bir bok yok.

Mutlu mu olmak istiyorsun?

Sorgulama, Düşünme ve Canın ne istiyorsa onu yap..

Bundan sonra böyle, ister manyak deyin, ister deli.. Benim canım ne istiyorsa artık o! 

Benim Tatlı Melodilerim

"Geçen gün bu yazıyı yazarken kafam çok dağınıktı, yazımı yazıp tekrar okuduğumda ise sanki bir yerden tanıdık bir yazı gibi geldi bana, nerden tanıdık geliyor derken aklıma geldi, çok sevdiğim bir yazar Sevgili Gözde Tezer'in bir yazısının resmen kopyasıymış. Bunu farkedince hemen Gözde Tezer'le iletişime geçtim ve onun yazısının bir cover'ını yapmak için izin aldım. Amman hiç Gözde Tezer okumadıysanız, çok şey kaybediyorsunuz demektir, benim yazımıda burada bırakın ve hemen Gözde Tezer'in sitesine girip bütün yazılarını okuyun! "

Beni tanıyan bütün arkadaşlarım benim hayatı adeta bir müzikal gibi yaşadığımı bilirler. Her zaman kulağımda bir kulaklık, arabamda, çalışırken, her türlü.. Her şarkıya sığdırılabilecek 3500 hayal ve şarkıların bana verdiği hisler. Hiç değişmeyen şarkılarım vardır, bu benim şarkım dediğim, bir melodisinin bile anında beni 8 sene önceye götüreceği.. Bazıları vardır hiç eskimeyen.. 

Guns n Roses - November Rain

Her Kasım durmadan dinlediğim, herşeyin son bulacağını hiç birşeyin sonsuza kadar sürmeyceğini hatırlatıp, kötü şeylerin elbet sona ereceğini hatırlatınca sevindiren, hayatımdaki güzel şeylerin elbet sona ereceğini alttan alttan empoze edip bunalıma sokan, gönlümde taht kuran, ağlatıp yüzüme tebessüm konduran..

Florence and The Machine - Never Let Me Go

İlk dinlediğimde sebebini bilemediğim bir sebepten ötürü ağladığım ve o günden beridir her dinlediğimde istisnasız ağladığım tam içimdeki ağlama düğmesine sonuna kadar basan tek ve yegane şarkı. Hayatında aşk olmayan bir insanın bile içinde sanki aşıkmış ve terk edilmiş gibi bir his uyandıran tam mazoşistler için ideal.. Hep içinde aşık olma isteği uyandıran bir şarkı.. Bu aşk'ta ıslık attığımızda gelse mesela, sıkılıncada bir kemik atar uzaklaştırırdık, köpek mi ki bu aşk? Değil ama kesinlikle köpekliktir. Peşinden sürükler götürür, insanın ağzının içine baktırır, yerde taklalar attırır, bizi terk edip gidincede hep gelecekmiş gibi kapıdan öylece ağlamaklı baktırır. Bak yine dinleyince olmayan şeylerden duygulandım.

Coldplay - Paradise

Bu şarkıyı dinleyip hayatında mutlu olmayan kimse yoktur, bu şarkıyı dinledikten sonra hala mutsuz olan insan ise insan değildir. Hep bir umut hep bir güzellik melodisi içerir, dinlerken sanki kapı açılıp içeriye börtü böcekler ve bahar esintileri güller girecekmiş gibi bir bekleyiş, kumsalda çıplak ayak koşturma hayalleri, kısaca cennet'i hayal etmeleri..

The Fray - You Found Me

"Gel vefasız, gel vicdansız, çağırmazdım acil olmasa!" Tarzı türkçe'ye çevirisini yaptığım, söyleyenine kurban olduğum, "ah be beyaz atlı prensim nerdesin, gel tam zamanı!" diye içimden haykırdığım, elbet bir gün yağmur'un altında arka fon'da bu şarkı çalarken evlilik teklifi alacağıma kendimi alıştırdığım, inadım inat, her dinlediğimde aynı hayali kurduğum ve eğer olurda bir gün aşık olursam sevgilime söyleyceğim tek ve yegane şarkı. 

Don Omar - Danza Kuduro

3 senelik mükemmel ilerleyen bir ilişkimiz var bizim bu şarkıyla. Yukarda bahsettiğim bütün bunalımları tek kalemde silip atmama yarayan tek şarkı. Her çalmaya başladığında suratıma şapşal bir gülümseme yerleştiren, nerde olursam olayım oynamaya başladığım, genel olarak bu şarkı nerde çalarsa arkadaşlarımın aklına benim geldiğim :), kendimle özdeştirdiğim, Don Omar'ın psikoloğum, Danza Kuduro'nun ise çok güçlü yatıştırıcı ve antidepresanım olduğunu kanıtlayan canımın canı şarkım.

Ellie Goulding - Figure 8

Çok yakın sisda diye hitap ettiğim, bir arkadaşımın bana gönderip "Dinle, bayılıcaksın!!" demesiyle vicuduma nüfuz edip, hiç çıkmayan bir şarkı. Öncelikle isminden ötürü beni deli eden, Figure 8, yani sonsuzluk işareti, yani benim kendi vicuduma kazıdığım ve ölene kadar benimle birlikte olacak olan bir sembol'u konu alan şarkı. Öyle bir şarkı ki, melodisi beni benden alıyor, başka diyarlara götürüyor adeta bu kadar zamandır hiç bıkmadan usanmadan dinlediğim, umutsuzca birine aşık olma isteği uyandırıp, bağırıp çağırıp, şarkıyı hayali sevgilime söyleme isteği uyandıran. "Ulan bir gün bu şarkıyı birine elbet söyleyeceğim!" diye şarkıyı arkadaşlarıma anlattığım, ama onların benim bu şarkıda bu kadar neler bulduğumu çözemedikleri gibi şarkıyıda o kadar beğenmemeleride bu şarkıyı sevmeme pek bir engel olmadı.

Ve gelelim tatlı'ya..

Dört x Dört - Arada Bir

Çok fazla bir şey söylememe gerek yok bu şarkı için, dlnleyen anlar herşeyi.. Zaten bu şarkıya özel başka bi yazım var o yüzden fazla uzatmayayım diyorum..

Buda benim değişik bir yönüm, anlam veremediğim, ama sıkıca sarılıp bırakmaycağım değişik bir özelliğim. 

Bu saçmalıklarımı sabırla sonuna kadar okuduğunuz içinde ayrı yeten teşekkürlerimi birer borç bilirim.

Ve son olarak sevgili Gözde Tezer'e de bu yazımı paylaşmama izin verdiği için öpücüklerimi gönderirim.. :) 

Boğazından, Bebek Sahilinden, Taksiminden Öptüğüm..

Konumuz, her zaman ki gibi İstanbul ve ben. Aman bu da bir İstanbul'a staj'a gitti, gittiği günden beridir yaz yaz bitiremedi diye düşünüyorsanız kızmayın.. Söz.. Vallahi bu son yazı.. 

Yazımın konusu 1 buçuk ay içine sığdırabildiğim up uzun İstanbul'da yaşadığım iş ve olmayan aşk hayatım ile ilgilidir. Şu anda bu yazıyı ise İstanbul'a yukardan bakan, uçan bir metal yığınından yazmamın burukluğuyla ve kulağımda İstanbul'da dinlediğim şarkılarla yazmam da yarama tuz basmış gibi oldu. "Durdurun uçağı, ineceeeek vaaaaar!!!!" Yok kalktık artık gidiyoruz. İçim buruk, ağlamak istiyorum. 


"Sayın yolcularımız biraz önce Atatürk Havalimanından kalktık" deme pilot amca, nolur deme...

Neyse..

Bir buçuk ay çok önemli bir zaman gibi görünmeyebilir yada çok uzun bir zaman gibi. Bir buçuk ay'a pek birşey sığmazmış, öyle diyorlar. Ben bu bir buçuk ay hayatımda hiç mutlu olmadığım kadar mutluydım, günlerim bitti, hayalim bitti, hani çok güzel bir rüyadan uyanırda tekrar rüyayı görmek için uyursun ya, aynen öyle. O kadar çabuk geçti ki bu günler.. Nasıl anlatsam bilemedim. Şehir uyumuyor abi bir kere! Ya neyle şarj oluyor nasıl bu kadar canlı oluyor ben hiç çözebilmiş değilim, herkes heryerde, bir yerde bir eğlence bitiyor diğerinde başlıyor, kavgalar çıkıyor sonra tekrar eğlenilmeye devam ediliyor, bazısı ise Reina çıkışı 33 adet midye dolma yedi diye olay oluyor! Ben yoruldum bu şehir yorulmadı, bi oturup soluklanıp dinlenmedi.

 "Şehir uyusana!"diye çemkirdiysem bile yok aga dinlemedi. Pes vallahi böyle enerjiye pes. Bir buçuk ayda gezmemle birlikte hala heryeri gezebilmiş olamamak o daha beter koyuyor insana, ya bir insan aynı yerde kalmaktan nasıl sıkılmaz? Sıkılmadım abi, bir yere ikinci defa gitmedim, farklı yerlere gidelim dedik e gidiyoruz mekan bitmiyor. Shocking! 

Staj günlüğüme gelecek olursam, iş dünyasındaki besin zincirinin en altında olmama rağmen, bazı gittiğim yerlerde sadece kurye olarak kullanılmış olsamda orda "Hoşgeldiniz Avukat hanım" cümlesiyle karşılanmanın verdiği mutluluk ve hava hiç bir şeye benzemez.. Stajyer olarak girip, sanki koca bir hukuk bürosunun sahibiymiş gibi çıkıp daha sonra kendi çalıştığım yere gelip yine bulutlardan kanalizasyon boşluğuna düşmem'de ayrı bir olaydı tabi. 

Aşk hayatım deyip fasulyenin faydalarına gelelim mi? Geldik o zaman..

Çok güzel bir aşk yaşadım, nasıl güzel, kırlarda koşturup birbirimize sarılıp, parkta oturup kağıt helva yedik ve limonata içtik, dönercilerde bi buçuk porsiyon döner yedik, boğaz köprüsü manzarasında resim çektirdik, hepsini instagramda bulabilirsiniz desem, yılın en komik şakası olurdu. Bi bok olmadı. 14 milyonluk bir şehirde, herkes çift ben yine yalnızdım. Neden? Bilmiorum. Biliorum aslında ama bilmiorum ya. Olsaydı aşk ne güzel olurdu, çağırıncada gelmiyor ki anasını satayım. 

İstanbul yutar adamı dediler ya.. hahayt, yuttu yutmasınada, yutup tadımdan püskürtmedi bile, direk sarıldı, mideye indirdi, çok da güzel hazmetti, öyle yuttu beni bu güzelim şehirim. Burda yapabilirmiyim, yaşayabilirmiyim diye düşünüyordum ya.. öyle de bir yaşarım ki, kendi kendimi bile şaşırtırım, öyle bir yaşarım ki aklım çıkar, öyle de bir yaşatırım ki, öyle nah diyen elleri hönk diye geri çıktıkları yere sokarım..

Lafı uzatmadan daha basit anlatmam gerekirse aşık oldum, bu kadar basit, ve evlenmeye karar verdim, platonikte değil, bildiğiniz karşılıklı aşk yaşıyoruz biz İstanbul ile, bir sene kadar ara vermemiz gerekiyormuş şimdi ilişkimize, olsun, ben yinede İstanbul'u gördüm, beğendim, aşık oldum allahın izni ve peygamberin kavliyle İstanbul'u kendime istiyorum. Vermezseniz zorla alırım! Eninde sonunda benim olacaksın İstanbul! Boğazından, bebek sahilinden, taksiminden öptüğüm..Delikanlı gibi nazlanmadan gel yamacıma, sen mutlu ben mutlu, kuralım yuvamızı, yaşayalım hayatımızı.. 

"Sayın yolcularımız, Ercan havalimanına inmiş bulunmaktayız, yolculuğunuzun iyi geçmiş olmasın umuyor ve sizinle tekrar görüşmeyi diliyoruz......"

Cabin crew, beni saklayıp geri götürürmüsünüz? Söz sessiz olucam, isterseniz kargo bölümünde de uçarım.. Yeter ki geri götürün.. 

İstanbul Kazan, Ben Kepçe..

Aylar önce platonik aşkımı ilan etmiştim, İstanbul'a olan ve yıllardır karşılık bulamayan bir aşktı bu..

Bu senenin başında karar vermiştim,ne olursa olsun itiraf etmeliydim bu durumu, durup hiç bir şey yapmadan beklemekle olmaz dedim, aman ne olacaksa olsun, yemişim beklemesini dedim ve atladım geldim bu şehre.. İlk karşılaşıp tanışınca bir garip olduk İstanbul ile, yadırgadı beni.. bende onu.. Acayip bakıyordu bana, ne işi var bunun burda der dediğini duyar gibiydim.

 İstanbul yutar adamı, herkes yapamaz dediler, bazısı parası olana güzeldir burası dedi, dediklerini sallamadım ama her zaman bir kulağımda küpe olarak kaldılar.. İlk hafta arada bir birbirimize garip garip davransakta, farklılıklarımız gözümüze çok fazla çarpmış olsada alıştık birbirimize, sevdik biz birbirimizi.. Uzun bir süreden sonra aynı dilden konuşmaya başladık..

Büyük şehre gelen, küçük köylü kızı'nın 2013 versiyonu olarak, kulağımda şarkılarda şarkılar, adeta bir film fragman'ında gibi havalarda, başka türlü hayallerde gibi dolanıyordum ortalıkta. İnsanları izlerkenki suratımdaki şapşal sırıtmam ve insanların suratlarında "manyağa bak kendi kendine gülüyor" ifadeleri. Alışagelmediğim bir düzen, hiç tanımadığım insanlar.. Bildiğimi sandığım ama aslında hiç bir fikrimin bile olmadığı kültür ve insanlar ile imtihanım, Her gün şehrin hızına ayak uydurmaya çalışmalarım, kafam nereye isterse kendimi orda bulmalarm, düşünmeden verdiğim kararlarım, midemde mutlulukla gezen midye dolmalarım..

Boş zamanlarımda daldım İstanbul'a adeta o bir kazan ben bir kepçe karış karış karıştırmaya başladım, hiç bir acelem olmadan bana anlatmaya çalıştığı hikayeleri, sesleri dinlemeye başladım, bana hazırladığı sürprizleri beklemeye başladım.. Elbet vardır bir sürprizi dedim.. Metro'da giderken hah bu tam hayatımın aşkı dediğim insanlarla iki duraklı bakışma sonrası ayrılan yollarımız olsun, ansızın olmadık yerde önüme atlayan midye dolmacılar olsun, sabah hiç tanımadığım bir insandan 'günaydın, gününüz iyi geçsin' dilekleri.. Metro'da oğlunu evlendireceği için heycandan ağzı durmayan Amca'mı? yoksa her taksici'nin yaptığı bazen saçma bazen ise çok tatlı sohbetlerinden mi bahsetsem? 

Bunlar daha film'in başı ama benim gibi hayalperestlikten, gerçekliğe geçemeyen bir insan evladı için sadece hop hadi bakalım bitti İstanbul maceran hadi eve gibi bir Final değil, çok daha büyük bir Son yakışır, ya bir gün metro'da ya da sokak'ta yürürken karşılaşacağım belki hiç tanışamaycağım, belkide tanışıp aşık olacağım, belkide yanından usulca yürüyüp giderken hiç farkına varamaycağım bir aşk.. Hoş aşk'ın kendisi olmadan bu hayallere kapılmamda, trajikomik.

Bunları düşünürken bakıyorum denize, elimde kahvem ve kitabımla, derin bir nefes alıyorum... 

Ve dönüp kendi kendime bakıyorum, odunluğumdan uzaklaşmaya bir adım kalmış olduğumu görünce... Aman yemişim Grand Finale'ini.

Olurda yolda sokak'ta aptal gibi sırıtan birini görürseniz yanaşın yanıma, tanışalım, sevgilimizi kolumuza takmadan Bebek'te üç beş tur atar, keyfimize bakarız. 

Valla korkmayın, Isırmam,

Haydi sağlıcakla.