Aşk Nedir? Yemekmidir? Yenir midir?

Yıllarca aşk'ın nasıl olduğunu, neler hissettirdiğini okuduğumuz kitaplardan, etrafımızda gördüğümüz ilişkilerden ve en önemlisi Amerikan sinemasından öğrendiğimiz kadarını, nasıl olduğunu öğrendik veya öğretilmeye çalıştık.. 

En önemlisi The Notebook filmi, bu filmi izleyipte ağlamayan ve "ah gerçek aşk bu bunu bulmalıyım!" Demeyen insan yoktur.. Peki aşk nedir? Nasıl anlatılır ? Kime göre neye göre? Aşkın tek bir tanımı olsaydı eğer zaten herkes tek tip birine aşık olurdu, anlatılan ve bize öğretilen hislerden yola çıkarak bu hissiyatı betimlemek gerekirse tek bir açıklaması tek bir hissiyatı olması gerekirdi. Halbuki herkes farklı kişilere, farklı karkterlere aşık oluyor.. 

Hoş aşk diye bir şey varmıdır yoksa sadece bir aldatmaca mı orasıda muamma.. Ama ortada bir his olduğu doğrudur.. Herkesin hayatında benim düşüncem bir defa yaşayabileceği bir his.. Herkesin kendince açıklayabileceği ve kendinin bileceği bir şey gibi.. Öyle bir his ki "Aşk nedir?" Sorusuna her zaman "Yaşayınca görürsün.." cevabı verilen ve yaşanılınca anlaşılan bir duygudur.. Herkese göre aşk farklıdır.. İşe duyulan aşk, bir anne ve babanın çocuğuna duyulan aşk ve hepimizin başına gelen hiç bir kan bağının bulunmadığı bir insan'a duyulan aşk.. 

Aşk'ı aşk yapan his nedir peki? Kaç tane his'in bir araya gelmesiyle böylesine yüklü bir duygu ortaya çıkıyor? Hayatında tanımadığın bir insan'a nasıl bu kadar fazla duygular besleyebilirsin? Aşk'ın bileşenleri nedir? Ve gerçekten benim dediğim gibi insan hayatında bir defa mı aşık olur? 

Oluyorsa neden insanlar aşık olduğu insanlar ile hayatlarını ayırıyorlar? Bir ilüzyon mudur? Yoksa gerçekten etrafımızda olan biten herşeyin bize empoze ettiği bir duygu mudur? Aslında insan'ın içinde olmayan ve sadece empoze edilmiş bir duygu mudur? Ama duygu herhangi bir bilgi gibi nasıl empoze edilebilir ki? Yoksa aşk denilen şey gerçekten var mıdır?

Bu kadar güzel bir duygu ise neden çoğu insan acı çekiyor ki? İki insan bir birine deli gibi "aşık" olduğu halde neden bir arada olmuyor? Veya olamıyor? Neden hem bu kadar güzel ve yüklü bir duygu aynı yükte de acı veriyor? Bir insan hem mutlu iken mutsuz olabilir mi? Bu nasıl olabilir? Aşk denilen şey de bu mümkünmüş belli ki.. Yazılan kitaplar, çekilen filmler hepsi bunu gösteriyor..

Bizim jenerasyonumuzda peki bu aşk'ın sonu kötü mü bitiyor yoksa iyi mi? 

Genel olarak aşk güzel midir yoksa acı çekmekmidir? 

Aşk nedir? Yemek midir? Yenir midir? 

Olursa Olur, Olmazsa Lahmacun Yeriz.

Biz bu Türkler vallahi çok değişik bir milletiz ha. Olan her olayı kendi açımızdan iyi olması amacı ile Atasözleri ürettik. Misal, her olmayan işte bir hayır vardır. Şahsen ben bu söze çok fazla inanan biriyimdir ama bu sözü bir açıklığa kavuşturalım, gelen vurmuş giden vurmuş her türlü boklavat olmuş sonunda iyi bir şey olduğunda da işte diğer işler olmadığı için sonunda iyi bir şey olmuş, o işler olsaydı çok mutsuz olacaktım. A benim güzelim, a benim ciğerim, zaten o kötü işler olduktan sonra normal insanların yaşadığı hayatı yaşayınca mutlu olmuş gibi oluyorsun. Olmuyor yani, uydurma. 

Bir şeyi 40 defa söylersen olurmuş, ben günde 40 defa özel uçak istiyorum hani? Kapımın önüne bir tane bile gelmedi. Bu sözü de neye dayanarak söylediklerini de anlamıyorum ya orası da ayrı bir tatava. Olursa ne ala, olmazsa pekala. Al işte, yemenili Pollyanna, ya istediğim bir iş olmazsa ben sinir krizi geçiririm ne olmazsa pekalası, önüme çıkan herşeyi ve herkesi yıkasım geliyor yok bir kolum gitti olsun öbürü var diye bakacağım. Ben birşeyi istersem olur, benim atasözüm ise olursa olur, olmazsa Lahmacun yeriz, sinirden insana yeme geliyor hani ya, banada lahmacun arası adana falan yiyesim geliyor işte. 

Nasıl oluyor bu işler? Gerçekten olmayan işlerimizde bir hayır varmıdır? Yoksa bu kendimizi kandırmanın bir başka şeklimidir? Beklentilerimizi mi düşürüyoruz da sonrasında mutlu olabiliyoruz? Daha mı pozitif oluyoruz?

Okul durumlarında, iş durumlarında hepsinde aynı şey geçerli. Örneğin, ilk üniversitelere başvurduğumuzda esas başvurduğumuz üniversiteden kabul alamayıp başka üniversite’ye gidip pekala da mutlu olduk. İstediğimiz işi alamayıp başka iş’te başlayınca da aynısı. Peki ya ilişkiler de.. En muamması da bu..

Amerikan sineması sağolsun doğru kişi diye bir şey çıkartmış başımıza. Notebook veya Sex and the City’deki gibi bir aşk yaşamayınca o doğru kişi değilmiş dedik mesela.. İlk beklentilerimizi çok yüksek tutup sonrasında düşürdüğümüz için mi sonrasında mutlu oluyoruz acaba? Yoksa gerçekten doğru insan varmıdır? Doğru insan nedir tam olarak? Kültürümüzde belirlenmiş kriterler var mesela, karakterlerin uyumlu olması dışında her türlü etkene önem veren bir kültür.. İşi varmı? Kimlerdendir ya? Ne okudu? Ne kadar kazanıyor? Evi varmı? Vs vs.. bunlara önem veriliyor.. 

Ammanda istediğimiz kişi’nin ailesinin kötü bir namı varsa ülke de.. abov.. o beyefendi de kesin kötü.. Genelleme yapmak gibi olmasın ama en azından insan bir geri duruyor.. Önemli olan birey olarak nasıl biri olduğuna bakılması.. İnsanımız sağolsun FBI’dan beter bir kapsamlı araştırma yapıyor ki, neler neler.. Herkesin bağımsız birer birey olduğunu kabul etmeden doğru insan olduğu’nu nasıl bileceğiz mesela? Materiyal üzerine kurulmuş birazda bu doğru insan ile bir hayatı paylaşmak, bir yerde haklı olabilirler de aslında, nasıl olsa gülücükler ve birbirine olan bağlılık eve ekmek veya süt getirmiyor ne de kira ödüyor, ailelerimizin aşırı korumacılığından doğan bir durum ve tabii ki bizim rahat yetiştirilmiş olmamızdan.

İnsan hayatını ruh eşini bulmakla geçiriyormuş diyordu bir kitap’ta.. 

Yünan mitolojisinden alınan bir hikaye ile açıklamak gerekirse eğer Tanrıların kralı, göklerin hakimi  Zeus'un yarattığı insanlar eskiden dört kollu, dört bacaklı, bir kafada iki ayrı yüze sahip, sırtlarından birbirlerine yapışmış şekilde ve her insan çift  olarak yaşar şekildeymiş. Bu insanlar çifter çifter mutlu şekilde yaşamlarını sürdürürken, keyiflerine düşkünlükten dolayı tanrıları Zeus'a şükretmeyi unutunca Zeus insanları uyarmış. Kendisini unutan halka krallığına yakışan bir ceza vermek isteyen Zeus, onların huzurunu toplamak için kolları sıvamış. Bakanların gözlerini kör edecek kadar parlak olan bıçağıyla insanları ikiye bölen Zeus onların ruhlarını da ikiye bölmüş. Artık her insandan iki tane varmış, yani birbirinin eşi olmayan ama birbirinin eşi olan parçalar her tarafa dağılmış. Zeus insanları diğer parçalarından ayrı yaşamakla lanetlemiş ve böylelikle ömürleri boyunca ruh eşlerini aramaları için onları cezalandırmış. Bizde hala bu ruh eşlerimizi mi arıyoruz acaba? Yoksa bulduk mu? Hepsi meçhul.. Belirsizlik yine geldi..

Herşey olacağına varır diyoruz, olmayan işlerimiz bir gün olur, aradığımız ruh eşlerimiz elbet bir gün karşımıza çıkar veya çıktı..

Bakalım, daha yaşımız genç, üniversite'den yeni mezun olmuşuz, endişelenmeye mahal yok..

Olursa olur, olmazsa Lahmacunumuzun arasına adana kebap koyar, 300 kilo olarak hayatımıza devam ederiz diyelim. Hayırlısı. 

Biri Bana Bu Olanları Açıklasın

Kader nedir gençler? Aramızda buna inanan var mı ? Ben şahsen arada deredeyim.. Daha çözemediğim onca şey varken hoppalabayram şimdi de kader diye adlandırılan zamazingo’yu anlamaya çalışıyorum.

Nereden aklıma geldi bu zamazingo onu da anlatayım tabii..

Otelimizde konaklayan bir müşterimiz ile sohbet ederken o anlattı.. Avustralya’da yaşayan iki birbirinden habersiz Türk, Bodrum’da karşılaşıyorlar ve bir birlikteliğe başlıyorlar, daha sonra bunu yürütemediklerini düşünüp ayrılıyorlar.. Bundan 1 sene sonra ikisi de birbirlerinden habersiz ama aynı zamanda gittikleri tatil olarak ilk önce Paris’te karşılaşıyorlar neyse tesadüf diyorlar, 3 ay sonra yine ikisi de birbirinden habersiz aynı zaman’da yine tatil için gittikleri Barcelona’da yine karşılaşıyorlar ve şimdi bu hafta evleniyorlar.

Bu inanmadığımız ve daha alaturka olursak alın yazısı diye adlandırdığımız şey  nedir a dostlar? Bunun bana biri açıklamasını yapsın, şahsen ben dinlerken çenem yere düşmüştü ve YOK ARTIK! Diye haykırmıştım.  Allahtan iyi kalpli bir müşteriydi de gülüp geçmişti haykırmama.

Neyse konumuz o değil.  Konumuz... NASIL?!

Hayır enerji’ye inanan bir insan olarak, yani hadi bir nebze ikisininde enerjisiyle oldu deyebilirim ama ıı cx olmuyor, aklım almıyor böyle tesadüfü.

Mesela kiminle nasıl olacağımıza ne karar veriyor, kim karar veriyor nasıl oluyor? Bunun işleyiş şekli ne? Biriyle tanıştığımızda mesela belki de tek bir kelime ile herşey alevleniyor, ya da biriyle tanışmamız nasıl oluyor? Yanlış sokak’a girip tanışanların hikayesi çok mesela.. Ya o sokağa girmeseydi o kız yine de birlikte olurlarmıydı? Ya Avusturalya’da yaşayan Türk’ler hiç o tatil yerlerinde karşılaşmasalardı bugün yine evli olurlarmıydı?

Herşey oluruna varır diyoruz da .. Nasıl? Nasıl bir düzen ki bu, herşeyi oluruna vardırıyor.

Mesela kim olduğumuz nasıl belirleniyor? Kim belirliyor bunu? Yoksa bilim adamlarının dediği gibi biz aslında bir Matrix programımıyız? Programmıyız yani? Nasıl biz SIMS oynarken, karakterlerimiz bir birine aşık olsun diye, benzer karakterlerde yapıyorduk ve sonunda aşık olup bebek yapıyorlardı. Böyle bir programın içindemiyiz?

Mantığımın alamadığı şeyler, hadi enerji deyip geçelim.. Kader olmasın bunun adı, bu kader-kısmet kelimeleri lugatımda yok ne de olsa.. Enerji desek... Nasıl yüklü bir enerji barındırıyoruz ki biz içimizde, istediğimiz gibi, sevdiğimiz ve sevebileceğimiz, hayatımızı birlikte geçirebileceğimiz bir insanı yanlış yola saparak, internet üzerinden veya gittiğimiz bir tatil yerinden bulabiliyoruz?

Enerji’yi verdik vermesine de, o nasıl bir işlem ki  böyle sonuçlar veriyor.

Bu nasıl bir sistem biri bana açıklasın.

Beynim patates’e döndü yemin ediyorum, kaynamadan biriniz alsın şu patates’i kafamdan.

Şimdiden çok mersi. 

Hatıralar ve Boş Kutular

Bitti işte... 4 Senelik bir maraton’un daha sonuna geldik.. Her sene yaptığım gibi yine odamı topluyordum, etrafta boş kutular.. Kutuların içine girecek olan 4 senelik eşyalar.. Kapandıktan sonra kutulara ne zaman ve nerede tekrar açılıp dizilecekleri belirsiz.. Belirsizlik, en kötüsü de bu.. Normal de üniversite’yi bitirdiğime sevinmem yerine içimde bir rahatsızlık, bir mutsuzluk, bir boşluk. Seneye nerede olacağım, ne yapacağım, bir sonraki adımım ne olacak hepsi belirsiz! İlk geldiğimde hatta bu senenin başında bile üniversite’nin bitmesi için gün sayıyordum, gel gelelim ki bitti, koskoca bir dönem bitti, hayatımın büyük bir bölümü bitti.

Şimdi bakıyorum da 2010’da buraya gelen Sedef ile şimdi bu boş kutuların etrafında oturan Sedef arasında dağlar kadar fark var. 4 sene önce biri bana bu kadar üzüleceğimi söyleseydi, bir tarafımla gülerdim, gülerdim de işte iyi ki de gülmedim şimdi üzgünüm çünkü.. Üzgünüm çünkü burada yaşadıklarımı en güzel yıllarım en çok özleyeceğim yıllarım olarak kalacak, burada yaşadıklarım, burada ki arkadaşlıklarım.. edindiğim en güzel hatılarımın tekrarı olmayacak. Şimdi ki arkadaş grubumla allah bilir bir daha ne zaman böyle bir arada olacağım.

Bir adım sonrası yok. Şimdilik yok, ama elbet olacak.. Zamanla ne istediğimi, ne yapacağımı, nerede olacağımı bileceğim. Tek tek hepsini çözeceğim.. Bitmiş gibi de gelmiyor aslında, sanki Eylül’de yine bu kutuları boşaltıp yeni odamda yeni bir dönem’e başlayacakmışım gibi.. Hem çok gerçek geliyor, hem de hiç gerçek gibi değil. 4 sene dile kolay.. Burada geçirmişim hayatımı. Herşey çok değişmiş, şimdi nereye ait olduğumu, nerede yaşamak istediğimi, nereye nasıl uyum sağlayabileceğimi bilmiyorum..

Bu 4 senelik maraton’da çok ta yoruldum.. İnanılmaz yoruldum, arada dinlendim, yere düştüm, bileklerimi burktum, herkesin yanımdan geçip birincilik kürsüsü için yarıştığını gördüm.. Onları gördükçe devam edemedim.. daha beter geri çekildim.. en arkada kaldığım anda anladım sonra.. önemli olan maraton’da birinci gelmek değilmiş.. Önemli olan o bitiş çizgisine varabilmekmiş.. Maraton’dan sonrası önemli.. O maraton’un sana neler kattığı, kendini ne kadar zorlaman gerektiği, pes etmemen gerektiğini en en önemlisi kaçıncı olursan ol o maraton’u bitirebilmenmiş.

Ve ben benim için zor olanı yaptım.. Hukuk okuyabileceğimi bu Maraton’u yarılayabileceğimi bile düşünmezdim, ama pes etmedim, ne kadar yorulmuş olsamda, ne kadar su kaybetmiş olsamda hep gözümün önünde bitiş çizgisi vardı, ve benim için kaçıncı olduğum değil o bitiş çizgisine gelmekti en önemli olan. Ve geldim..

Geldiğim anda birinci gibi hissettim, çünkü benim için zor olanı yaptım. Bir Üniversite’yi bitirdim. Hemde 21 yaşımda. En geç yarışmacılardan biri olarak.

Bununda altından kalkabildiysem eğer önümdeki diğer maratonlarında altından kalkabilirim.

Önemli olan bitiş çizgisini görebilmek ve oraya varabileceğine inanabilmek.. 

Bizi Değil Disney Filmlerini Suçlayın..

Disney filmleri ile büyümüş bir kız olarak yaşım kaç olursa olsun, Disney hangi filmi çıkarırsa çıkarsın izlerim, bunda utanacak gocunacak bir şey olmadığını düşünüyorum. Disney filmlerinden kastım, Pamuk Prenses, Aladdin, Uyuyan Güzel ve daha bir çoğundan bahsediyorum, Hannah Montana ya da Zack and Cody gibi dizilerden değil.

Geçenlerde Disney’in Frozen isimli filmini izledim, ve bayıldım! Film zaten en iyi animasyon film dalında Oscar almış ben kimim ki bu filmi beyenmeyeceğim? Onu geçtim bu film’i ben kesinlikle ilerde çocuğum olursa özellikle kızım olursa ona da izleteceğim, bizim gibi hayal dünyasında yaşamasın yavrucak. Bizim bildiğimiz Disney filmlerinden çok farklıydı bu film.

Bize eski Disney filmleri neler öğretmişti öncelikle kısaca onları hatırlayalım.

               -Mükemmel olmamız gerektiğini, kız dediğin bakımlı, saçları taranmış, incecik belli ve minik ufak tefek bir şey olmamız gerektiğini,

              -Beyaz atlı prensimizin geleceğini, ve gerçekten zengin, işi gücü yerinde, yakışıklı ve aşkla bakan gözleri gördüğümüzde işte o beyaz atlı prensimizin olacağını ve karşımıza çıkan her erkeğin böyle olacağını,

              - Herşeyin bir müzikal gibi olacağını ve gerçek aşk’ın sadece bir erkek ve bir kadın’ın arasında olabileceğini, hiç bir şeyi gelecekte evleneceğimiz erkek’ten fazla sevemeyceğimizi,

              -Kısacası, güzel olduktan sonra karşımıza ilk çıkan erkek hayatımızın aşk’ı ve evleneceğimiz adam olduğu...  En fenasıda, evlendikten sonra ne olduğunu bilmememiz.. “.. and they lived happily ever after..” bu cümle var ya bu cümle.. bu cümle bizi bitirdi.. Peri masalları ve gerçeklik arasındaki farkı görmememizi sağladı. Birini bulduktan sonra ayrılmanın ne demek olduğunu biz gerçek hayattan öğrendik ve bu çok acıttı. Bizi hazırlamadığın için çok mersi Disney!!!

Peki Frozen’da öğretilen şeyler ne idi?

Öncelikle ilk sahnelerdeki bu uyanma sahnesi! Allahım, çizenin ellerine sağlık, senaryo’da buna yer verenin aklına sağlık! Evet baylar biz kızlar aslında böyle uyanıyoruz! Rapunzeldeki veya Uyuyan Güzel’deki gibi full makyaj ve mükemmel saçlar ile değil. Boom Reality! Bu hem ilerde bunu izledikten sonra büyüyen hanım kızlarımız için kendine güven teşkil ediyor ve onlarla birlikte olacak olan oğlanlarında beklentilerini düşürüyor! Biz hiç bu kadar şanslı olamadık, varsa yoksa Barbie bebek gibi uyanmaktı hayallerimiz, ama olmadı, bir prenses’te bizim gibi uyanıyor diye bilinç altına işledimi çocuklara, well played Disney well played.         

      İkinci olarak, bu sahne! Teşekkürler senaristler, teşekkürler Disney! Evet çocuklar ilk gördüğünüz adam ile evlenemezsiniz. Bunuda biz 21 yaşına gelmeden önceki filmlerdede kullansalardı ya. Ama yok, ne gereği var, biz her ilk karşımıza çıkan adam ile evlenmeyi sizin önceki filmlerden öğrendik, şimdiki çocuklar çok şanslı ya, valla.

-          

      Evet pek beyaz atlı olmayan Prens, prensesimiz bu iyi aile çocuğu prens ile evlenmek istiyordu, ilk görüşte aşk sanıyordu.. Ama ne çıktı? Bu çocuğumuz sadece kraliyeti ele geçirmeye çalışıyormuş! Bakışlar öyle söylemiyor ama di mi? Bende izlerken öyle düşünmüştüm, hatta filmin sonlarında yaptığı şeytanlıkları görünce şaşırmıştım, “Bu bizim prens değil miydi ya?” Diye düşündüm, burdan çıkarttığımız ders ise, her atıyla gelen prens prens değildir çocuklar.

-         

      

       Beyaz atlı prensimizden sonra, bir de köy’de kendi işini yapan bir delikanlımız var burda, resimde göründüğü gibi ekmeğinin peşinde koşturan bir delikanlı. İlk bakışta aşk olmadı tabii ki prensesimiz ve bu delikanlı arasında, hatta birbirlerine gıcık bile oluyorlardı. Bizim çocuk prensesimize sadece yardım ediyordu, sonrasında ise aralarında kıvılcım olmaya başlamıştı tabii. Burdan çıkarttığımız ders, illa ki hayatımızın prensinin gerçekte prens olmasına gerek yok, herhangi bir olabilir. Önemli olan, iyi bir kişiliğe sahip olması ve bizi gerçekten sevmesi, gerisi boş. Bir prensesin bir köy mensubu ile birlikte olduğunu görüyoruz burada. Bunu göstermenin tam zamanıydı Disney, artık büyüyecek delikanlılarımız fiyakalı araba ile değil fiyakalı bir kişilik ile hanım kızlarımızı tavlayabilecekler. Tam da medya’dan ümidimi kesmiştim, rahatladım.

-         

Ve Olaf! Gerçek dost, bu kardanadamımız dostu için kendini erimeye bile feda etmişti.. İşte gerçek dostluk.. Sadece kendi çıkarları için dost diye geçinen insanlar ve gerçek dost arasındaki farkı da bu kardanadamımız sayesinde gençlerimiz öğrenecek sağolsunlar.

-         

Son olarak gerçek aşk.. Yaşasın, sonunda bunu düşünebildiniz senarist arkadaşlarım.. İki kardeş arasındaki aşk gerçek aşk olarak çıkıyor bu film’de ve hayattaki gerçeklikleri yine en güzelinden gençlerimize empoze ediyor bu sahne, kim gelirse gelsin gerçek sevginin ve gerçek aşk’ın, karşılıksız aşk’ın aile olduğunu savunuyor! Böylelikle hanım kızlarımız hayal dünyasından çıkıp, biraz daha gerçeklikle bağlantı  kurabiliyorlar!

-         Yine her Disney film’inde olduğu gibi bu film’de de sihir baş rol de tabii ki.. Burdan çıkarttığımız ders ise, ne isterse olsun, ne kadar gerçeklik olursa olsun, bazı gerçeklikte bile biraz sihir işimize yarayabilir, ve ne zaman ne olacağı hiç belli olmaz.Sadece o minik kıvılcımı beklemek lazım, insan’ın sihir’i kendi içindedir.. nasıl ve ne zaman kullanacağı ise sadece kendine bağlıdır.

Teşekkürler Disney, teşekkürler senaristler ve emeği geçen herkes, 21 yaşında olupta hala bizi animasyon filmleri ile etkilemek her yiğidin harcı değil. Hep böyleydi ve hep böyle olacak, Disney filmleri ile büyüdük onlar ile yaşamımıza devam edeceğiz sanırım, içimizde hiç büyümeyecek bir çocuk bıraktığınız için tekrardan teşekkürler Disney!

Çelişkiler ve Profiteroller

Açık konuşmam gerekirse benim içim şişti artık ciddi konu yazmaktan, okumaktan ve konuşmaktan . İğrenç saçma sapan haberler her gün gündemde, insan olmaktan utandığım, iğrençliklerle dolu bir sürü gündem ve haber almış başını gidiyor. Yok tavuğa tecavüz, yok twitter'ın kapanması, yok Türkiye'nin seçimleri, yok yazmamız gereken tezler, yok iş başvuruları, yok master başvuruları, yok ortalama tutturma çabaları.. Yok yok yok! Ay bunaldım yeminlen çok bunaldım. Geçtiğimiz günlerde bir nefes alamadık ki anasını satayım. 1 haftalığına Kıbrıs'a gittik ordada zaten bu olaylar peş peşe kafamızı meşgul etti. 

Onu geçtim, herşeyi geçtim bir de yaz geliyor allaaahh... Herkes gym'de, herkes bütün kış çalışarak elde etmeye çalıştıkları ve elde ettikleri vücutları gösteriyor.. Ben napıyorum? Önümde kocaman bir içi kremşanti ile doldurulmuş profiterol parçaları ile bu insanların vücutlarına bakıp, ağlıyorum. Hayır şimdi tatlıyı kessem, diet'e girsem, spor'a başlasam ancak yaz sonuna istediğim gibi bir vücuda sahip olurum. E ne anladık biz bu işten? Ne de olsa o zamana kadar kış gelecek, zaten kış'ta bol kazak giyerek göbeğimizi ve kot pantolon giyerek selülitlerimizi saklayabiliriz. Çelişki dolu bir hafta geçirdim açıkcası. O olsa öbürü olmaz, öbürü olsa diğeri olmaz. Bir şeye sahipken diğerine sahip olamıyorsun abi. İstese insan herşeye sahip olurmuş, yok canısı olmuyor öyle şey, siz hiç duydunuzmu hiç çalışmadan, kitabın kapağını bile açmadan sadece istediği için çok yüksek notlara sahip olan birini? Duyduysanızda inanmayın, saman altından su yürütür o, mutlaka çalışmıştır herkesten gizli. Tamam istediğini elde etmek için çalışmak çabalamak gerek, kimine göre çok kimine göre az.. AMA! Hem gezip, hem tozup, hiç bir fedakarlık yapmadan yüksek not almak imkansız, en azından benim için. Hem onu, hem onu yapamıyorsun işte. Birinden birini bırakacaksın, fedakarlıkmı neyse bununda adı.. Laf. 

Hep çelişki tam çelişki... Bakmayın siz böyle lafazanlık yaptığıma.. Çalışmaktan hep bu düşüncelerim.. Geleceğim belli değil, 5 dakika sonra ne olacağım belli değil ama burada ben dışarıda açan mis gibi güneşi sırf geleceğinden bile emin olamadığım bir gelecek için harcıyorum. Elimde olan en güzel zamanlarımı, yılın en güzel zamanını evde kapalı harcıyorum, ne için? Kocaman bir belirsizlik için. 

Düşün düşün, yaz yaz bi bok değişeceği yok, eşşecik gibi evde oturup çalışıp, çalışırken de ne varsa yeyip günün sonunda yüksek not ve kocaman bir göbek ile inşallah bu üniversiteyi de bitireceğim. 

Bitiremezsem de zaten pılımı pırtımı toplayıp Congo'ya yerleşip ota böceğe tapacağım. 

Yeter bu kadar lafazanlık şimdilik, daha büyütmem gereken bir göbeğim ve yükseltmem gereken notlarım var. 

Çırılçıplak Gerçeklik

Süper kahramanlar ile büyüyen bir neslin çocuğu olarak ben kendimce her zaman süper güçlere inanan biri olmuşumdur, yani fantazi dünyamda diyelim kendi kafamda kurduğum Ütopya'da yani. Bir yerde bir resim görmüştüm, resimde bir sürü hap vardı ve hapların altında teker teker hapların ne işe yaradığın yazıyordu. " Hayal edin,  tek bir seçme şansınız olsaydı hangi süper gücü seçerdiniz..?" Seçenekler arasında, aşırı hızlı olmak, görünmezlik, akıl okuma, aşırı güçlü olma, uçabilmek ve daha bir çoğu.. Ben direk sorgulamadan akıl okumayı seçerdim diye geçirmiştim içimden. Sonrasında neden diye sorguladım.. İnsanların aklını okumayı, onların ne düşündüğünü öğrenmek istediğim için.. Peki sorunca öğrenemiyormuyduk? Pek değil.. Güvensizlikmi? Yoksa şüphecilik mi? Kimseye inanamamamı? 

Bir insan'ın gerçekten ne düşündüğünü öğrenmek, aklını okumak aslında korkutucu.. Bunu yapamamamızın sebepleri var.. Bazen gerçekleri öğrenmek o kadar muhteşem bir şey değil aslında, bazı şeyler kapalı kalmalı belki de.. Ama kafamızdaki soruları, içimizdeki paranoyayı bastırmak için karşımızdaki insanın gerçekten ne düşündüğünü öğrenmek istemekten başka çaremiz olmaz.. 

Nedense inanmıyoruz, inanıyoruz ama her zaman altında bir şey arıyoruz.. Daha önce yaşadıklarımızdan mı? Güvenimizin sarsılmasındanmıdır bu kadar insanların ne düşündüğünü öğrenme çabamız? Karşındaki sana düz ve açık şekilde ne hissettiğini, ne düşündüğünü söylüyor ama sen hala bunun gerçek olup olmadığını kestiremiyorsun.. Gerçek gibi geliyor ama herşeyin en kötüsüne kendini hazırlayan bu savunma mekanizması "Dur bakalım, oynuyor olabilir, gerçek olmayabilir, sen yine de kendini bırakma, tam anlamıyla kapılma!!!" Diye uyarıyor.. Halbuki önündeki gerçek.. Gerçek olamayacak kadar güzel.. Ama yediğimin beyni dinlemiyor ki.. Düşünüp duruyor.. Düşünmese iyi organ aslında. 

Bazen akıl okumayı düşünmek yerine, hareketlere bakmalı.. Anı yaşamalı, ve ne isterse olsun ağızdan çıkan yalan bile olsa, düşüncesi tam aksi bile olsa ağızdan çıkana inanmalı insan.. Yalanlarada ihtiyacımız var, bazen onlarıda duymak gerek.. Gerçek tüm çıplaklığıyla ortada olunca çirkin oluyor çünkü.. Üstüne güzel aksesuarlar ve güzel bir trench coat geçirdikten sonra daha seksi oluyor.. Öyle si daha güzel, olması gerektiği gibi.. Hayatta hiç bir şey sebepsiz olmaz deyip gerçekliği üstü kapalı bir şekilde gerekirse biraz yalanlarla yaşamak daha iyi.. 

Gün gelecek o gerçek çırılçıplak çok güzel görünecek o zaman işte ne savunma mekanizması kalacak ne de kafada dolaşan çakal düşünceler.. Gerçek olacak, bir olacak ve hayattaki en güzel şey olacak..

 Buna alışmak için ise az biraz zamana ihtiyacı olacak insanın hepsi bu ve az birazda sabır.. 

Çok bir şey değil..